درجه نخست در چارچوب مسئولیت‌های دینی و همچنین، مسئولیت‌های کلی ملی حرکت می‌کنم. در حدیث آمده است: «کسی که سیر بخوابد ولی همسایه‌اش گرسنه باشد، به خدا و روز بازپسین ایمان نیاورده است.» بنابراین، آنچه من به دنبالش هستم در چارچوب مسئولیت‌های دینی من است. اهتمام به بهبود وضع مردم جزو وظایف اصلی ما و بخشی از رسالت ماست.

روشن است که سیاستمداران در تحقق هرگونه دستاوردی شکست خورده‌اند و حتی در برابر آنچه در جنوب می‌گذرد، خاموش‌ مانده‌اند، تا جایی که درمورد آنان گمان تبانی و توطئه می‌رود. پس چطور شما انتظار دارید که فشار بر سیاستمداران ثمربخش باشد؟

فشار بر سیاستمداران تنها یک گام از مسیر ماست. اگر احساس کنیم که این گام هیچ سودی نداشته است، حتماً گام‌های دیگری برخواهیم داشت و فکر می‌کنم که هم‌وطنان نیز با ما همراهی کنند. به نظر من، انسان یا باید مسئولیت‌های خود را بپذیرد و به وظایفش عمل کند و یا اگر مسئولیتی را نپذیرفت، باید صحنه را ترک کند و راه را برای دیگران بازکند، تا آنچه را آن‌ها از تحققش ناتوان بوده‌اند، انجام دهند.

مردم جنوب ابزارهای فشار گوناگونی را برای جلب توجه دولت به خود تجربه کرده‌اند، ولی همه تلاش‌های آنان به هدر رفته است. آیا فکر نمی‌کنید زمان آن فرا رسیده است که ابزارهای دیگری به کار گرفت. ابزارهایی که می‌توان آن‌ها را ابزارهای خشونت‌آمیز نامید؟

مانعی ندارد که ابزارهای فشار مطلوب را ابزارهای خشونت‌آمیز بنامیم، ولی خشونت با توجه به مراحل کار و به حسب اوضاع حاکم بر منطقه یک ابزار است. باید مرحله‌ای که جهان عرب در آن قرار دارد و خطرهای تهدیدآمیز اسرائیل برای لبنان را در نظر بگیریم. همچنان‌که باید گروه‌های مختلف در لبنان را نیز در نظر بگیریم و ابزار فشار مناسب را با توجه به این امور برگزینیم. فرقی نمی‌کند که این فشار را خشونت بنامیم یا نه. مهم این است که به نتایج مورد نظر برسیم.

اگر وزیران شیعه استعفا ندهند، اقدام جانشین چیست؟

من مطمئن هستم که راهکاری که ما در پیش گرفته‌ایم، پایگاه مردمی سیاستمداران را به جنب و جوش می‌آورد تا آنان را وادار به استعفا کنند. من به یاد دارم که در سال 1970 میلادی، وقتی مردم را به اعتصاب سراسری فرا خواندم، چه رخ داد. من به این نتیجه رسیده بودم که چاره‌ای جز اعتصاب نیست و همان‌طور که می‌دانید، اعتصاب موفقیت بزرگی به دنبال داشت. من به همراهی کردن مردم و آگاهی آنان از مسئله خودشان اطمینان دارم. اگر همراهی مردم را در نظر بگیریم، سیاستمداران نیز ناگزیر به همراهی هستند. در غیر این صورت، ما با همکاری مردم جنوب وغیرجنوب فشار را افزایش خواهیم داد.

من کاملاً برای پیمودن این مسیر آماده‌ام. زمان آن فرا رسیده است که چنین موضعی گرفته شود. من همه محاسبات را برای حرکت در این مسیر صحیح و موفقیت‌آمیز انجام داده‌ام و مرا معذور بدارید اگر