می‌بینید گام‌های دیگری را که در آینده برخواهیم داشت، توضیح نمی‌دهم، زیرا هرچیزی زمانی دارد.

تجربه‌ها و حوادث ثابت کرده است که دولت هیچ‌چیز را جز با فشار و زور اجرا نمی‌کند. نمونه‌های فراوانی برای این حالت وجود دارد. آیا فکر می‌کنید که این قاعده درمورد مسئله جنوب تغییر خواهد کرد؟

فراموش نکنید که نیمی از مردم جنوب و نیمی از مردم بقاع در بیروت هستند؛ فراموش نکنید که پایتخت در محاصره اهالی جنوب و بقاع است. دوباره می‌گویم که وقتی ما برای اعتصاب فراخوان دادیم، همه لبنانیان در بیروت و دیگر مناطق لبنان با آن هم‌صدا شدند. از این رو، من همچون گذشته به همراهی هم‌وطنان اطمینان بالایی دارم.

مجلس جنوب به ستاد انتخاباتی تبدیل شده است

حدود چهار سال از آن اعتصاب گذشته، ولی هنوز هیچ‌یک از مطالباتی که آن موقع مطرح کردید، برآورده نشده است. آیا فکر نمی‌کنید که در چنین وضعیتی زمان آن رسیده است که اقدامی تازه صورت گیرد؟

آن اعتصاب به تشکیل مجلس جنوب و همچنین، عملی شدن برخی مسائل دیگر انجامید، هرچند کافی نبود. حقیقت این است که مجلس جنوب به شکلی درست آغاز به کار کرد، ولی پس از آن به دفتری سیاسی برای منافع و فعالیت انتخاباتی تبدیل شد. افزون بر آن، همه خدماتی که به جنوب ارائه می‌شود، انحصاراً در چارچوب بودجه این مجلس ناکارآمد است که به 25 میلیون لیره محدود است، در حالی که به دیگر مناطق لبنان 985 میلیون لیره اختصاص یافته است. بنابراین، می‌توان گفت که مجلس جنوب به ابزاری آرام‌بخش و مسکنی برای فرونشاندن خشم مردم جنوب تبدیل شده است.

آیا مسئولان درمورد تحقق مطالبات شما وعده رسمی داده‌اند؟

درمورد حقوق شیعیان وعده‌هایی داده‌اند، ولی با تمام احترام شاهد اوضاع و احوالی هستیم که مانع از تحقق یافتن آن‌هاست.

اما درمورد جنوب هیچ‌چیز حتی وعده نیز وجود ندارد، جز اینکه رئیس‌جمهور در یکی از سخنرانی‌های خود، جنوب را فرزند بیمار برشمرد و ما امیدواریم که این بیمار درمان شود، پیش از آنکه از دست برود.

به نظر شما چه چیز مانع عمل کردن به وعده‌هاست؟

آنچه مرا غمگین کرده، این است که علت این وضع، فقدان فشار است، زیرا جنوب با خواهش و تقاضا درخواست‌های خود را مطرح می‌کرد، بدون آنکه هیچ‌گونه آزردگی خاطری برای مسئولان ایجاد کند. اگر نابسامانی اوضاع در دیگر مناطق لبنان تنها ده درصد نابسامانی اوضاع در جنوب بود، اهالی آن مناطق هرگز برنمی‌تافتند آنچه را اهالی جنوب هر روز تحمل کرده و می‌کنند. متأسفانه، وضع به‌گونه‌ای شده که مسئولان حتی از مطلبی که روزنامه‌ها درباره جنوب می‌نویسند نیز ناراحت و آزرده خاطر می‌شوند.

آیا پس از تجربه سال‌های گذشته به این نتیجه رسیده‌اید که باید از خشونت به‌مثابه تنها راه برای