بگوییم آنچه مهم است، زدودن آثار تجاوزگری و بازگرداندن حقوق مشروع ملت فلسطین است. ما در جایگاه یک ملت، با اطمینان از آینده می‌توانیم بگوییم که اسرائیل باید از صفحه عالم محو شود، زیرا اسرائیل با ساختار کنونی‌اش، عنصری تجاوزکار و مخالف با حرکت بشری است و حرکت اصلی تمدن بشری را منحرف می‌کند. از این رو، در کنار ما و در میان ما جایی ندارد و این سرزمینْ سرزمینی صرفاً فلسطینی، عربی، اسلامی، مسیحی و یهودی است. ما این احساس را پس از جنگ پیدا کردیم؛ آن‌گاه که شروع حرکت را دیدیم و خود را باور کردیم و دولت‌های دوست، دوست‌تر شدند و دولت‌هایی هم که با یکدیگر مهربان بودند، در جایگاه طبیعی خود قرار گرفتند. قطع روابط با اسرائیل همچون رگباری باریدن گرفت و اروپای طغیانگر نیز به مواضع خود پشت کرد و از مسئولیت‌هایش طفره رفت و هیئت‌هایی را برای جلب خشنودی این ملت گسیل داشت. همه این‌ها پیامدهای زودهنگام جنگ اکتبر بود و پس از آن تاریخ ادامه یافت و دیدیم که مسئله فلسطین از درهای اصلی، وارد سالن‌های سازمان ملل متحد و وارد وجدان همه دنیا شد.

کی صلیب به مسلسل تبدیل می‌شود؟

با افزایش عملیات در درون سرزمین اشغالی، اسرائیل آرامش خود را از دست داد و در صدد برآمد تا از سرزمین ما و جنوب ما و از مردمی که در منطقه رنج‌دیده خود در امان بودند، انتقام‌جویی کند و نبرد وارد مسجدها و کلیساها شد و علمای دین به میدان آمدند و دیدیم کشیشی که رسالت محبت بر دوش دارد، با خشمْ سلاح به دست گرفته و بر اسرائیل غاصب می‌شورد؛ گویی می‌‌خواهد مفهوم صلیب را تفسیر کند… صلیب نماد به صلیب کشیده شدن مسیح است و کسانی که او را به صلیب کشیدند، اجداد صهیونیسم معاصرند. ایستادن حقیقی (نه صوری) در کنار مسیح یعنی تبدیل کردن صلیب به مسلسل؛ تبدیل کردن آن به تفنگی برای انتقام گرفتن از قاتل انسان و از کسانی که حق را انکار و به بشریت در هر عصری ستم می‌کنند. همه این امور پیامدهای طبیعی جنگ اکتبر است.

امروز وقتی یاد آن را زنده می‌کنیم، به دنبال سبب آن می‌گردیم و درمی‌یابیم که سبب آن اراده عربی و اتحاد و اراده نبرد و یاری خدا و جدیت در کار است.

تصویر دوم:

اما تصویر دوم از انسان ما. در کنار این انسان، انسان دیگری است که با او مرتبط است. من این انسان را دیشب، شب ششم اکتبر در ساعت یک‌ونیم شب که به مناسبت شب قدر گشتی در خاک جنوب می‌زدم، مشاهده کردم. در وسط صحرا، ماشینی پر از زن و کودک دیدم که از بلیدا آمده بود. فکر می‌کردند که سید موسی می‌تواند دردهای آنان را بکاهد. آنان دور ماشین من حلقه زدند و شروع به گریه کردند و گفتند که اسرائیل بلیدا را بمباران کرده است. چهار نفر کشته و ده‌ها نفر زخمی شده‌اند. آنان از من خواهش کردند که به آنجا نروم، زیرا اسرائیل رحم نمی‌کند و اوضاع آنجا خطرناک است. زنان از من کمک خواستند. گناه این انسان چیست؟ در این سرزمینِ رنج‌دیده باید به احوال این انسان رنج‌دیده اندکی اهتمام ورزیم.

ای مسئولان، این کودکان چه کسی را دارند؟ این زنان داغ‌دار چه کسی را دارند؟ چه کسی مسئول این خانه‌های ویران‌شده است؟ چه کسی مسئول