برادران هم‌وطن!

ما ده‌ها سال در جنگ سیاسی به سر بردیم و دو سال یا بیشتر است که جنگ نظامی بر کشور ما چیره شده است و جنگ تبلیغاتی هنوز ادامه دارد.

در برآورد نتایج می‌بینیم که دستانمان خالی است جز از درد و زیان، و از درک این حقیقت که پیروزی محال است و اینکه جهان نزدیک و دور اجازه تغییر معادلات را نمی‌دهد.

وقتی به تجربه ده‌ها بار آتش‌بس و تجربه انتقال درگیری از مکانی به مکانی دیگر و از زمانی به زمان دیگر و تجربه پشیمانی‌ها و دیگر تجربه‌ها می‌نگریم، می‌بینیم نتیجه بهتر نشده است. اکنون حدود یک سال است که جنگ از این مناطق رخت بربسته است و هر لحظه باید بازسازی را آغاز می‌کردیم، ولی هنوز به دنبال گفت‌وگو و همبستگی و آشتی و اتحاد و ایجاد جبهه‌های عریض و طویل هستیم... هنوز احساس درد و مصیبت و نگرانی و سرگشتگی می‌کنیم.

به وجوه مشترک و معادلات گذشته بازگردیم و آن‌ها را با نگرش‌هایی ثابت و استوار بررسی کنیم و پیامدهای ناگوار جنگ را نیز بر آن‌ها بیفزاییم؛ یعنی سایه افکندن آثار سیاسی و نظامی و تبلیغاتی جنگ بر افکار و افراد و مواضع و به‌ویژه بر ستون‌ها و محورهایی که نگهبان میهن بود و نماد وحدت درفضای کثرت به شمار می‌آمد.

در این میان، به ماه رمضان می‌رسیم : ماه وحی الهی، ماه روزه و نیایش، ماه خاطرات افتخارآمیز در بدر و حنین و فتح مکه و ورود به قدس، ماه شب قدر و ساختن سرنوشت، ماه رنج‌های مشترک و همدردی بی‌واسطه. همه این‌ ماه فرصت است و در هر فرصتی می‌توان مشکلی را حل کرد و زخمی را مرهم گذاشت.

به کمک روزه و تأثیر آن در گشودن دل و عقل، دوباره به حوادث و اشخاص و مواضع می‌نگریم تا نگرشی روشن برای ارزیابی گذشته و برنامه‌ریزی برای آینده به دست آوریم؛ آینده‌ای که نمی‌توان از رویارویی با آن گریخت و نمی‌توان بحث درباره آن را به تعویق انداخت و کوتاهی و سهل‌انگاری درمورد آن روا نیست.

با یادآوری این خاطرات، خودباوری به دل‌ها بازمی‌گردد و مفهوم این آیات شریفه روشن می‌َشود : «وَلاَ یَحْسَبَنَّ الَّذِینَ کَفَرُواْ سَبَقُواْ إِنَّهُمْ لاَ یُعْجِزُونَ وَأَعِدُّواْ لَهُم مَّا اسْتَطَعْتُم مِّن قُوَّة وَمِن رِّبَاطِ الْخَیْلِ تُرْهِبُونَ بِهِ عَدْوَّ اللّهِ وَعَدُوَّکُمْ.»[19]

به‌ویژه آنکه روزه اسباب را آماده می‌کند؛ به ما بردباری و پایداری می‌آموزد؛ حس مسئولیت گروهی را و درک رنج‌های برادران را تقویت می‌کند؛ همان برادرانی که به ناحق از دیار خود رانده شدند و هنوز، با وجود پایان یافتن جنگ، در آتش گرسنگی و بیماری و آوارگی می‌سوزند.

با فرارسیدن شب قدر درمی‌یابیم که سرنوشت آینده در گرو اراده ماست و رنج‌هایی که می‌بریم، هرچند سخت و بزرگ باشد، تغییرپذیر است، اگر بخواهیم...

این دریافتِ ما را، مفهوم عروج حضرت مریم به آسمان نیز تأیید می‌کند، چراکه کمال و آرمان بی‌کران، با تلاش و فداکاری و اخلاص امکان‌پذیر می‌شود.

ای لبنانیان!

رهایی و نجات به دست نمی‌آید اگر برای آن تلاش نکنید.