نمی‌کنم که به خطر افتادن سلامت جسمانی من به انداز? به خطر افتادن سلامت میهن شما اهمیت داشته باشد. من و میهن و هم? مخلصان در انتظار مواضع شما هستیم و فرمود? امام حسین‌(ع) را خطاب به یارانش به شما می‌گوییم: «ألا وَمَن کانَ مِنکُم بَاذِلاً فینا مُهجَته متلهَّفا الی لِقاءِ اللهِ فَلیَرحَل مَعَنا.» (هریک از شما بر آن است که خون خود را نثار کند و شوق دیدار خداوند دارد، پس همراه با ما حرکت کند.)

دربار? امام موسی صدر تنها می‌توان گفت: «کاش با او بودیم تا به رستگاری آشکار دست می‌یافتیم.»[24] ایشان به فداکاری ذاتی خود خَلَفی راستین برای اهل‌بیت است؛ خلفی که به سیر? آنان یعنی بخشندگی و فداکاری و جان‌فشانی اقتدا کرده و در نتیجه همانند آنان شده است.

امام صدر با تحصن و روزه‌داری خود ثابت کرد که تنها با نیروی فداکاری می‌توان بر قدرت طمع‌ورزی و جاه‌طلبی غلبه کرد. او خود را فدای هم? ما می‌کند؛ خود را فدای تمام لبنان می‌کند. او اهمیت زمان را به ما گوشزد کرد و آن را هم‌ردیف خود زندگی قرار داد. همچنان‌که با تحصن و روزه‌داری خود باعث شد تا همگان براساس فشار معنوی، که بزرگ‌تر از هم? فشارهای کنونی است، فعالیت کنند، چراکه از کوه‌های لبنان پابرجاتر و در حدّ اراد? هم? لبنانیان است.

وقتی کشور در اثر بحران کنونی در تنگنایی بی‌سابقه قرار گرفت، امام با ایمان قوی و زلالی خود دریافت که برای برون‌رفت از این تنگنا راهی نیست جز ایجاد تنگنایی متضاد که همان روزه‌داری و تحصن است. و این موضعی است که مردم را بر گرد او جمع می‌کند و بر ضد دیگرانی که اوضاع را به بن‌بستی اساسی رسانده‌اند، می‌شوراند «که آهن به آهن توان کرد نرم.»

امام با گفتن این سخن که: «لبنانیان بیش از دیگران مسئول این بحران هستند و اگر تصمیم به فداکاری بگیرند، بیش از دیگران توانایی حل آن و برون‌رفت از آن را خواهند داشت» برای نخستین بار بحران را مسئله‌ای خاص لبنانیان اعلام کرد.

اهمیت موضع امام در این است که او روحانیت را به عنوان عامل فشار عملی وارد میدان کرد و نه فقط عامل فشار معنوی. تیزبینی امام و همدردی او با مردم، او را بر آن داشت که برای حل بحران هیچ راهی جز تحصن و روزه و نماز باقی نمانده است.

از این پس اگر راه‌حلی پیدا شود، خواهند گفت که در اثر معنویت و ایمان امام بوده است و اگر راه‌حلی پیدا نشود، امام نخستین شهید در راه وطن خواهد بود. بر این اساس، پس از تحصن امام همه‌چیز در لبنان و در بحران لبنان وضعیتی متفاوت با وضعیت پیش از تحصن خواهد داشت.

دلبستگی مردم به امام و تمایل هم? آن‌ها به همراهی کردن او در تحصن سبب شد که بلافاصله بگویند: «تردیدی نیست که راه‌حل پیدا خواهد شد، زیرا مردم می‌دانند که اگر امام در تحصن باقی بماند و بحران همچنان حل نشود، شدت بحران به کجا خواهد رسید!»

مردم از آغاز بحران به دنبال کسی می‌گشتند که موقعیت خود و سهم خود و مصلحت خود را فدا کند. در این فضا امام صدر آمد و از جان خود گذشت تا