گرفتارش هستند، بیشتر از مجموع مشکلاتی است که هر فرقه یا گروه دیگری در لبنان دارد. بحران انقلاب جمعیتی و پیامدهای اجتماعی و اقتصادی آن، بیش از دیگر فِرَق، گریبانگیر این فرقه است. تشکیل مجلس اعلای شیعیان با راهنمایی و اهتمام و رهبری امام صدر پاسخی به نیازی شدید بود. مجلس از همان ابتدای تشکیل، وظیفه داشت که با مشکلات روبه‌رو شود و تا حدی که در چارچوب امکانات آن بود، آن‌ها را حل کند و بقیه را به مقامات دولتی انتقال دهد.

چرا مقامات دولتی به این مسئله، آن‌گونه که شایسته است، اهتمام فوری نشان نمی‌دهند تا برنامه‌ای کلی برای اجرای عدالت درمورد شیعیان و مناطق محروم تدوین شود و هر دستگاهی اجرای مسئولیت‌های خود را در قالب این برنامه برعهده گیرد.

تجمع صور مقدمه‌ای است برای اجتماع بزرگ‌تری که امام صدر اعلام کرده است در ماه آینده در بیروت برگزار می‌کند. البته، در صورتی که مسئولان به درخواست‌های امام پاسخ ندهند و برای برآوردن آن‌ها اعلام آمادگی نکنند. شاید در اجتماع بیروت امام ناگزیر شود در یکی از مساجد تحصن کند و روزه بگیرد که در این صورت، هزاران نفر از شیعیان نیز همراه او تحصن می‌کنند و این کار آسیب بزرگی به پایتخت و زندگی کل لبنان وارد می‌کند.

چرا مسئولان از بحران عمومی جلوگیری نمی‌کنند؟ آنان برای اقدام و آغاز گفت‌وگو فرصت دارند. امام و مجلس او شیوه‌ای مبتنی بر نرمش در پیش گرفته‌اند و دولت حق ندارد در مقابل مخالفت به روش گفت‌وگو، به تهدید یا خشونت روی آورد، بلکه بی‌اعتنایی و کوتاهی و سکوت دولت است که رو آوردن به خشونت را برای طرف مقابل موجه جلوه می‌دهد. دولت باید مجلس اعلای شیعیان را مانند سندیکا یا اتحادیه کارگری به حساب آورد و وزیر یا کمیته‌ای از وزیران را برای بررسی مطالبات آن، که مطالباتی مردمی و عمومی است، مأمور کند و پس از آن، برنامه‌ای برای اجرای گام به گام آن‌ها تدوین کند. خود مجلس و رئیس آن نیز در فکر آن نیستند که دولت را به برآوردن یک‌باره مطالبات وادار کنند. پس چرا دولت آنان را به بن‌بست می‌کشاند؟

جبران حایک