نمایندگان در چارچوب ‌اختیارات ‌و حقوق ‌و مطالبات‌ خود، احساس محرومیت ‌و ستم‌دیدگی ‌شهروندان ‌و بی‌توجهی ‌مسئولان ‌را د‌رباره آنان‌ درک ‌می‌کنند.

نماینده ‌جنوبی ‌درخواست‌ می‌کند، اصرار می‌ورزد، زحمت ‌می‌کشد، فریاد می‌زند، تهدید می‌کند و می‌جنگد، سپس ‌مصالحه ‌می‌کند و آنگاه ‌اصرار می‌ورزد و امید می‌بندد و بحث می‌کند و این داستان تکرار می‌شود و جز در مواردی ‌جزئی‌ پاسخگویی ‌در برابر خود نمی‌یابد.

نماینده ‌و وزیر جنوبی همانند شهروند جنوبی ‌ناتوان است، اما پس ‌از ‌تحمل این ‌همه ‌مشقت ‌سکوت‌ می‌کند و همانند شهروندان ‌جنوبی، غالباً‌ دل‌بسته‌ و وفادار باقی ‌می‌ماند.

مصیبت‌های ‌فصل‌های ‌این ‌نمایش، مصیبتی ‌حیرت‌برانگیز است ‌و شهروند جنوبی ‌همچنان ‌وفادار و منعطف و رام ‌و فداکار باقی ‌می‌ماند. اگر غیرجنوبی‌ها در این ‌وضع ‌بودند، چه ‌می‌کردند؟ اما آنان ‌اکنون ‌چه ‌می‌کنند؟

شهروند جنوبی ‌در این ‌ماه‌ها و در متن ‌تجاوزات‌ اسرائیل ‌با این‌مشکلات ‌مواجه‌ بوده ‌است: خطر دشمن ‌و قطع منابع روزی ‌و بی‌توجهی ‌دولت.

این ‌سه ‌عامل ‌او را از روستایش رانده و آواره کرده است، روستایی که ‌با تلاش ‌سخت‌کوشانه‌اش ‌آباد کرده؛ و از خانه ‌ساده‌ای ‌که ‌پس ‌از مهاجرت ‌و زحمت‌کشیدن ‌و پس ‌انداز درآمدها فراهم ‌آورده.

حیرت در پاسخگویی و پیچیدگی در اندیشه و نفرت و اتهام به همه…

این ‌پرسش ‌در ایام ‌گذشته ‌مطرح ‌بوده ‌و پاسخ‌های ‌فراوانی ‌بدان ‌داده ‌شده ‌است. راه‌ حل‌های پیشنهادی هم ‌فراوان ‌است. اما من ‌با صراحت ‌می‌گویم ‌و خدا را بر سخن‌ خود گواه ‌می‌گیرم ‌که ‌مردم ‌جنوب مسئول ‌آنچه ‌گذشته ‌و می‌گذرد نیستند. جز اینکه ‌آنان ‌صبور و منعطف و آرام و مُوالی ‌کشورشان‌اند.

تجربه اخیر جنوب‌ که ‌من ‌نقشی ‌ناقابل‌ در تکوین ‌آن ‌داشته‌ام، ‌در سطح‌ مردمی ‌تجربه‌ای ‌صددرصد تحسین برانگیز است و این ‌تجربه ‌سبب ‌شد که ‌همه فرقه‌ها ‌و مناطق ‌و اقشار ‌مردم ‌لبنان ‌با برادران ‌جنوبی‌شان ‌همدلی‌ و همراهی ‌کردند.

می‌ماند موضع ‌مسئولان‌ که ‌با خوش‌بینی ‌و انتظار بدان چشم‌ ‌دوخته‌ایم.