وسیل? اسلحه؟ نه. چرا نه، در حالی که من خود گفتم که سلاح زینت مردان است؟ اگر به موقع آماده و مسلح شده بودیم، امروز افراد خیرخواه اسلحه‌ را در دست داشتند و خون‌ریزی را متوقف می‌کردند و امور را به حالت عادی خود بازمی‌گرداندند. ولی فرصت از دست رفت و اسلحه در اختیار افرادی پست و وحشی با دل‌هایی پلید و بی‌رحم قرار گرفت و آنان مناطق غیرنظامی در شیاح و غیر آن را بمباران کردند. آن هم با تسلیحاتی که برای مواجهه با غیرنظامیان به کار نمی‌رود. در جنگ‌های بزرگ نیز از بمب‌هایی که این شب‌ها به کار رفته، استفاده نشده است. توپ 120 میلی متری و بمب‌هایی که یک محله را به طور کامل ویران می‌کند، بر سر غیرنظامیانی ریخته شد که برای یافتن کاری شرافتمندانه به بیروت آمده بودند. بر سر کودکان بی‌گناه و بر سر کسانی که از بقاع یا عکار یا از جنوب به شیاح آمده بودند تا کار کنند و در آبادانی کشور و میهنشان سهیم باشند، بمب ریخته می‌شود.

بنابراین، اسلحه امروز محکوم است، زیرا از آن به وحشیانه‌ترین شکلی در این کشور استفاده شده است. اسلحه در این درگیری‌ها در دست افرادی گنهکار قرار گرفته است. اسلحه این روزها نیرویی ویرانگر شده است. در این مدت اسلحه محکوم بوده است، زیرا کشور را متلاشی کرده و تقسیم‌بندی‌های بسیاری را به وجود آورده است و امیدوارم کار به دسته‌بندی فرقه‌ای که نشانه‌های آن در حال پدیدار شدن است، نرسد. زیرا اگر کار به دسته‌‌بندی‌های فرقه‌ای و حمل اسلحه بکشد، بیش از هزار سال به عقب برمی‌گردیم؛ حال آنکه دین ما چنین اجازه‌ای به ما نداده است. حتی مسیحیت نیز چنین اجازه‌ای نداده است. دو هزار سال به عقب برمی‌گردیم و همه‌چیز را ازدست می‌دهیم. اسلحه محکوم است، زیرا در روزهای گذشته موجب زوال فضایل اخلاقی در لبنان و در بیروت شد. اسلحه به گونه‌ای به کار گرفته شد که حتی در جنگ‌های ویرانگر و بزرگ و در جنگ جهانی دوم نیز به کار نرفته بود. در آن جنگ‌ها، حمله در شب متوقف می‌شد. وقتی جنگی درمی‌گیرد، به هیچ وجه بمب‌های بزرگ را بر سر غیرنظامیان نمی‌ریزند، ولی در بیروت این اتفاق افتاد.

بدین‌گونه در بیروت برخی افراد کارهایی کردند که هیچ‌کس نمی‌کند و برخی تماشا کردند و از این حوادث سوء‌استفاده کردند تا به وزارت یا منصبی دیگر برسند. بنابراین، استفاده از اسلحه در این دوره در لبنان محکوم است، زیرا اسباب ویرانی و شرارت و تفرقه و سقوط اخلاق و رفتار انسانی شده است.

برای ما حربه‌ای جز اقدام مسالمت‌آمیز مردمی نمانده است. باید دست به حربه‌ای ببریم که وجدان بشر را و وجدان انسان‌های پاک را تکان دهد. حسین(‌ع) را به یاد می‌آورم که همواره می‌گوییم: «کاش همراه او بودیم.» در زمان امام، اسلحه و قدرت در دست بنی‌امیه بود. امام حسین‌(‌ع) تنها یک سلاح داشت: اینکه به تنهایی جان خود را فدا کند و شهادت او سلاحی بود که امت و بلکه همگان را تکان داد. بر این اساس، ما در اینجا تحصن می‌کنیم تا این خون‌ریزی و این جنگ وحشیانه و مستمر بر ضد انسان‌های شریف و امین و شهروندان بی‌گناه در بیروت را متوقف کنیم و نگذاریم برخی سیاستمداران ترکتازی کنند و کشور را به آتش بکشند تا چراغ شب‌زنده‌داری خود را روشن کنند. خواست? تحصن از مسئولان چیست؟ برون‌رفت از بحران تشکیل کابینه. چگونه؟ به‌صراحت می‌گوییم: حضور افراد