این باورم که تو جز به مصلحت حاکمیت لبنان و مصلحت انقلاب فلسطین حکم نخواهی کرد. تو از همان نخستین اقدامات سیاسی خود، نپذیرفتی که خود را در تنگنای موضع‌گیر‌ی‌های سنتی و موروثی حبس کنی و شیوه‌ای نو در پیش گرفتی تا هم از قالب‌های چپ‌گرایی رها شوی و هم از پس‌مانده‌های فئودالیسم.

ایمانی که تو به لبنان داری، اجازه نخواهد داد که ذره‌ای نسبت به حاکمیت ملی کوتاهی کنی و تردیدی به خود راه نخواهی داد که اعلام کنی مسئولان لبنانی باید در هر شرایطی بر سر تا سر لبنان حاکمیت کامل داشته باشند. همچنان‌که تعهد تو به فلسطین اجازه نخواهد داد که به انقلاب فلسطین آسیبی برسانی و تردیدی به خود راه نخواهی داد که اعلام کنی لبنان باید در ضمن اهتمام به حاکمیت و تمامیت ارضی خود، از مقاومت فلسطین نیز حمایت کند.

آنچه از تو انتظار می‌رود، این است که راه‌حلی جدید پیدا کنی، و نمی‌گویم توافق‌نامه یا پروتکل یا میثاقی جدید. بر همگان ثابت شده است که راه‌حل‌ها و روش‌های اجرایی [کنونی] در جلوگیری از بروز بحران‌ها و حل آن‌ها ناتوان است. نقش دشواری که تو برگزیده‌ای، این است که راه‌حل‌های بحران‌زای موجود را به راه‌حل‌هایی نو برای برون‌رفت از بحران‌ها تبدیل کنی.

تو همان‌گونه که به مسیحیان ثابت کردی که اسلام در لبنان وابستگی ارگانیک به میهن دارد و همان‌گونه که به مسلمانان ثابت کردی که مسیحیان لبنان ایمان دارند که سرزمین فلسطین از آن فلسطینیان است، اکنون بزرگ‌ترین چالش پیش روی تو این است که راهی برای ایجاد تعامل میان فلسطینیان و لبنانیان ایجاد کنی. ما انتظار داریم، همان‌گونه که با بی‌منطقی مخالفان مخالفت کردی، منطق میهن‌‌پرستان را نیز تقویت کنی. عده‌ای، حکمیّت تو را خیانت شمردند، ولی ما کتائبی‌ها...

حضرت امام!

یکی کتائبی بالاتر از توصیف پی‌یر الجمیل که تو را «رسول» خواند، چه توصیفی می‌تواند از تو بکند؟ درحقیقت، انسان‌ها در برابر تاریخ دو گونه‌اند: کوتوله‌هایی که تاریخ را کوچک می‌کنند تا مسائل بزرگ در حد خود آنان کوچک شود، که اینان آینده را تباه می‌کنند؛ و بزرگ‌مردانی که تاریخ را می‌سازند و حد و اندازۀ مسائل بزرگ را بالاتر می‌برند.

مسئله‌ای که امروز تو می‌خواهی آن را حل کنی، هم تو در خور بزرگی آن هستی و هم آن مسئله در خور عظمت توست.