بوده‌ است، زیرا با نظم می‌توان به اهداف نزدیک شد و نه‌ با هرج‌ومرج‌، و اهداف با عقل و منطق تحقق‌ می‌یابد و نه با شور و عاطفه صرف. در نتیجه،‌ سلامت و درستی طرح، ما را به تسلط بر خویش و رفتار منظم و تعقل و بینش وامی‌دارد.

3. علمای دین رهبران پیشگام‌ و حاملان‌ امانت‌‌اند، زیرا آنان حلقه‌های نورانی رساندن آموزه‌های این مذهب به این عصرند؛ آنان چراغ‌های‌ فروزانی‌اند که انوار علوم پیامبر بزرگوار و اهل‌بیت او را به امت می‌تابانند. وظیفه دینی مقتضی حفظ امانت و تکریم حاملان آن است و وفاداری به مذهب اهل‌بیت و اخلاص به آن و متولیان آن‌ را می‌طلبد. اما اختلاف آرا به سود طرح ماست و مخالفت سازنده راهی به سوی تکامل اهداف و کاستن از حجم خطاهای آن‌ است.

4. مجلس اعلای شیعیان پس‌ از شکل‌گیری قانونی‌اش‌، که هنوز نوشته‌ای بر روی کاغذ و کلماتی بر سر زبان‌ها و آرزویی‌ در دل‌هاست، باید محلی درخور شأن فرزندان این‌ فرقه داشته باشد و بودجه‌ای‌ کافی برای تأمین هزینه تحقق اهداف و خدمات مورد انتظار در اختیارش باشد و دستگاهی وزین و تلاشی جدی در کار باشد تا راه مسدود آن را در دل جامعه بگشاید؛ جامعه‌ای که وجود آن را نخستین‌بار احساس می‌کند. این مجلس، از این همه، هیچ ندارد تا چه‌ رسد به آرزوهای دور و درازی که در سطوح‌ مختلف از آن انتظار می‌رود.

ازهاینهرو، به افرادی که برای تحمل این سختی‌ها آماده‌اند، می‌گویم این مجلس نیازمند آن است که تلاش‌هایی برای آن صورت گیرد و در راه آن فداکاری شود و عناصر موفقی تمام‌وقت به این کار بپردازند؛ دست به‌دست هم دهند و از جان و تن و افتخارات خود مایه بگذارند و مجلس را بنا کنند. مجلس در مرحله تأسیس به کسی نیازمند است که فداکاری کند و نه کسی که می‌خواهد آن‌ را مایه‌ آوازه و فخر خویش سازد.

‌شیعیان در این مرحله‌ دشوار فقط از فرزندان فعال و قدرتمند خویش می‌خواهند که گامی‌ به پیش‌گذارند و خود را نشان دهند و نقش خود را در تحقق این وظیفه تاریخی ادا کنند.

برادران عزیز،

دست‌های امانتداری که قانون را اجرا می‌کنند برای تحقق امیدهایتان تلاش و دقت خواهند کرد و حق امانتداری را به‌جا خواهند آورد که برای موفقیت طرح از آنان انتظار داریم و این نیز یکی از مظاهر عنایت الهی است و خداوند توفیق‌بخش است.