پدید می‌آورد. چنین همبستگی‌ای‌ در کشورهایی که کمترین‌ درجه تمدنی دارند، وجود دارد. این موضوع‌ جای بحث و تفصیل نیست، زیرا وظیفه‌ای مقدس است.

حقیقت این است که من تحقیق مفصلی در این موضوع انجام داده‌ام که هنوز نتوانسته‌ام منتشر کنم، زیرا پس از جنگ نکبت‌بار ژوئن بازگشتم و به سبب این جنگ، انتشار آن را به زمانی دیگر موکول کرده‌ام. درباره لبنانی‌های‌ مقیم سایر کشورها معتقدم که آنان‌ از مهم‌ترین بخش‌ها و طبقات لبنان‌اند. آنان مشارکتی فعالانه در خدمت به وطن دارند و قدرت اقتصادی شگرفی را پدید آورده‌اند. لبنان بدون‌ آنان، بسیار کوچک و با آنان، بسیار بزرگ است و این به سبب مشارکت فوق‌العاده آنان‌ در پروژه‌های ملی و خیریه و عمرانی، نه فقط در لبنان بلکه در تمام‌ کشورهای عربی و افریقایی است.

عموم‌ لبنانی‌های ساکن‌ افریقا، مشارکتی فعالانه در ساختن جامعه آفریقایی دارند و یکی از شواهد این ادعا، سخنان جناب آقای احمد سکوتوره،‌ رئیس‌جمهور گینه است که در هنگام استقبال از اینجانب گفتند: ورودتان را به سرزمین لبنانی‌ گینه‌ خوشامد می‌گویم. وی از نقش لبنانی‌ها در ساختن جامعه افریقا به‌طور عام و گینه به‌‌طور خاص تحسین کرد. این خوشامدگویی ویژه از سوی رئیس‌جمهور بزرگوار گینه، بزرگ‌ترین تأثیر را در دیگر رؤ‌سا و رهبران کشورهای آفریقایی داشت که دوستی‌شان با لبنانی‌ها و قدردانی‌شان از آنان کمتر از او نبود و این دلیلی بر جایگاه‌ ویژه لبنانی‌ها در کشورهایی است که پذیرای مهاجرین لبنانی است.

در گشت‌وگذارهایم به مناطق مختلف، تعابیر خوشامدگویی و تشویق را در همه‌جا مشاهده می‌کردم و این دلالتی روشن دارد بر اینکه نه‌ تنها مقامات رسمی، بلکه توده‌ مردم نیز برای لبنانی‌ها احترام و ارج ویژه‌ای قائل‌اند و این بسیار مایه خرسندی و خشنودی است. به صراحت می‌گویم که اگر این ارتباطات و مسئولیت‌ها را در لبنان نداشتم، همان‌جاها می‌ماندم.

از سخنان حضرت ایشان چنین‌ دریافتیم‌که بار دیگر به آفریقا خواهند رفت تا فعالیت خود را در راه بهروزی لبنانی‌های داخل‌ و مقیم خارج پیگیری‌ کنند.