گام به گام با امام موسی صدر جلد 2
در بُعد اجتماعی: از طرحهای عمومی دولت در این منطقه خبری نبود، حتی طرحهای حیاتی و ضروری. برخی نمونهها را ذکر میکنم که ادعایم مستند به دلیل باشد. شهری مانند بنتجبیل که مرکز شهرستان است، هنوز هم فاقد آب است و هر پانزده روز یک بار چند ساعتی آب دارد و دوباره تا پانزده روز دیگر خبری از آب نیست. تصور کنید: مرکز شهرستان، آن هم در مناطق مرزی، فاقد آب است.
مناطقی نیز مانند بنیحیان که از مهمترین و حساسترین مناطق است، تا کنون فاقد راه است و بیتلیف که روستای استراتژیک بزرگی است، فاقد راه است و در داخل آن هم جاده ندارد.
پروژه لیطانی از 14 سال پیش به راه افتاده و تاکنون بیش از260 میلیون لیره هزینه در بر داشته است. اداره کل لیطانی هنوز نقشه فعالیت خود را فراهم نکرده است، یعنی ابتداییترین لوازم برنامهریزی را ندارد.
این مؤسسه در جِزّین هم پروژهای را به صورت آزمایشی اجرا کرد که ناکام بود، چون زمینی آهکی است و اصلاً مناسب کشاورزی نیست. اینگونه اموال مردم جنوب را ضایع و پروژههای جنوب را تباه میکنند. آب و برق برای برخی مناطق تا حد بسیاری فراهم است، ولی روستاهای بسیاری، بهویژه در منطقه بنتجبیل، هنوز از آب محروماند.
برخی نشانههای عمران و آبادانی در جنوب به چشم میخورد که بیننده خیال میکند باعث و بانی آن دولت است. اما من بهطور قطع میگویم که آنها نتیجه تلاشهای فردی است. هزاران تن از جوانان جنوب از روستاهایشان به بیروت رفتهاند و به سختترین کارها تن دادهاند و خودشان را کشتهاند و دو دستاورد داشتند؛ زمینه تحصیل فرزندانشان را فراهم آوردند و منزلی از بتون ساختند. این آبادانی جزئی که مشاهده میشود با اقدام خود مردم است و نه با مشارکت دولت.
اما از حیث فرهنگی و آموزشی هم سستی و بیتوجهی به اوج خود رسیده است. اگر این بیتوجهی به صورت طبیعی بود و با وعدهها همراه نمیشد، تحمل آن آسانتر بود. از مدتها پیش وزارت آموزش اعلام کرد که هر روستایی که قطعهای زمین در اختیار و تملک این وزارتخانه درآورد، در آنجا برای مردم آن روستا مدرسه خواهد ساخت. اما یکدرصد از این وعدهها هم اجرا نشده است. گویی میخواهند زمینهای مردم را فقط تحت تصرف خود درآورند و مدرسهای هم برایشان نسازند.
این بخشی از وضعیت ناگوار اجتماعی و فرهنگیای است که ما در آن بهسر میبریم، با اینکه میدانیم فعالیت و هوش و اقبال به علم و علاقهمندی به تمدن و پیشرفت و آرزوی زندگی برتر، همانند همه مناطق در منطقه جنوب هم وجود دارد، زیرا غالب جوانان جنوب را که از کشور هجرتکردهاند، انسانهایی موفق و پرتوان مییابید.
تمام آنچه گفته شد از حیث اجتماعی و عمرانی و فرهنگی بود. اما مشکل کنونی ما مشکل دفاعی است. جنوب از سال 1948 تاکنون خود را در میان آروارههای اژدها دیده است. هرکس که اسرائیل را حقیقتاً بشناسد ــ چه از طریق کتابها و نقشهها و چه از طریق بیانات مسئولان اسرائیلی ــ درک میکند