3. از مؤ‌ثرترین اقدامات‌ در این مبارزه محتوم، تضعیف دشمن به هر صورت‌ و در هر زمینه است. همه ما می‌دانیم‌ که‌ بهترین‌ وسیله تحقق این‌ مهم وجود مقاومت‌ فلسطینی و رشدونمو آن است. و این یعنی حمایت ما از مقاومت‌ و همکاری‌مان در گسترش آن و اصرار ما‌ برای‌ سلامت آن. این تلاش‌ها خود جزئی‌ از آمادگی‌ ما برای‌ رویارویی‌ با دشمن‌ است و از همان‌ چشمه‌ای می‌جوشد که‌ پاسداری و دفاع‌ از وطن از آن‌ جوشیده‌ است و با آن‌ تناقض ندارد.

4. مبارزه‌ ما ابعاد گسترده‌ای دارد؛ نبردی است‌ فرهنگی و تمدنی و درازمدت و با ابعاد متعدد ملی و قومی‌ و دینی؛ نبردی از گذشته تا آینده؛ جنگ سرنوشت. و این نکته بدان معناست که ضرورت‌ کسب این‌ آمادگی‌ها فقط برای‌ چند روز و چند هفته‌ آینده نیست، بلکه‌ برای‌ سال‌ها و برای دهه‌ها در همه جبهه‌ها و در تمام‌ سطوح‌ و با به‌کارگیری‌ همه توانایی‌هاست.

5. جنوب‌ لبنان، با وضع فعلی خود، نقطه‌ضعف‌ بزرگی در جبهه‌ نبرد با اسرائیل به حساب می‌آید، زیرا با توجه‌ به‌ موقعیت‌ استراتژیک بی‌نظیر منطقه و غنای‌ طبیعی آن، در صورتی که دشمن به آن تجاوز کند، بر جنگ و دگرگون‌ ساختن فاکتورهای‌ جنگ و ایجاد توازن میان قوا بسیار تأ‌ثیر دارد. این امر یعنی‌ افروخته شدن‌ شعله‌های‌ طمعِ دشمن‌ بر منطقه‌ای‌ که‌ با کمال‌ تأ‌سف به‌ههیچ‌هوجه آمادگی‌های دفاعی و اجتماعی و روحی‌ را برای‌ دفاع‌ از خود ندارد. این فاجعه‌ است؛ فاجعه‌ای‌ برای‌ لبنان، حتی پیش‌ از آنکه‌ بخواهد قدم در میدان جنگ‌ بنهد.

6. جنوب‌ لبنان، با وصفی‌ که‌ از آن‌ گذشت، به‌تنهایی نمی‌تواند از عهده‌ دفاع‌ در برابر دشمن‌ برآید یا حتی مقدمات نبردی را آماده کند. اما با این حال، همواره‌ عنصری مخلص و مؤ‌ثر در سرنوشت‌ این کشور و این امت‌ به‌شمار آمده‌ است. بنابراین، ایستادگی‌ یا فروپاشی جنوب لبنان‌ امری‌ گذرا نیست، بلکه‌ به‌شدت بر دیگر مناطق اثر می‌گذارد.

7. در اینجا از مقدمات‌ و اصول‌ شش‌گانه مذکور به‌ یک نتیجه قطعی می‌رسیم‌ و آن‌ عبارت است‌ از: ضرورت مشارکت همه‌ لبنانی‌ها و بلکه‌ تمامی اعراب‌ در بهبود بخشیدن‌ به‌ اوضاع دفاعی و اقتصادی و روانی جنوب لبنان. باید آن‌ را در برابر دشمن‌ آماده کرد و به‌مثابه‌ اولین دژ قدرتمند در برابر پیشروی‌ دشمن‌ قرار داد.

مشارکت‌ در امـر دفاع‌ نه‌تنها وظیفه‌ای‌ دینـی و قومـی‌ و میهنـی‌ است، بلکه‌ دفاع از خود برای هر هم‌وطن‌ لبنانی، هر عرب و هر انسان مؤ‌منی در خاورمیانه ضروری است.

تأ‌کید بر این حقیقت‌ آشکار چندان عجیب نیست، در حالی‌ که‌ بی‌مسئولیتی و بی‌مبالاتی‌ برخی‌ از هم‌وطنانمان را مشاهده‌ می‌کنیم. گویا گمان‌ می‌کنند که‌ در قرون‌ وسطا‌ زندگی می‌کنند؛ زمانی که مردم به محیط اطراف‌ خود کاری‌ نداشتند و صرفاً از خانواده یا روستایشان دفاع می‌کردند، در حالی‌ که‌ در میان‌ بحران و شعله‌های‌ آتش، که‌ پیرامونشان‌ را فراگرفته، به‌ سر می‌بردند.

نیـاز به وطن و میهن تفریح فکری یا تمایل بـه‌ گستـرش محل‌ سکونت یا قرارداد مکتوبی‌ نیست‌ که‌ مناطقی‌ را به‌ هم‌ پیوند می‌زند، بلکه‌ جوهر و هسته