با اینکه من‌ می‌دانم که ملت و دولت لبنان به چریک‌های فلسطینی نگاه تشویق‌آمیز و احترام‌آمیز و خوشامدگویانه دارد. با این حال، گرچه آن‌ مخالفت نیز مفهومی مشخص دارد، برای کسانی که به عللی شناخته‌شده برای به رسمیت نشناختن عملیات چریکی در جنوب تلاش می‌کنند، کافی است. مهم‌ترین این علل اسرائیل است که وجود چریک‌ها را بهانه‌ای برای‌ کوبیدن جنوب‌ قرار می‌دهد. البته‌، مخالفت‌های مقامات‌ رسمی به معنای بازتاب مخالفت‌های توده‌ هم‌وطنان ما نیست، زیرا توده‌ها تمایلی شدید دارند که در آزادی فلسطین‌ از طریق پشتیبانی از مقاومت فلسطین و بر عهده گرفتن مسئولیت‌های آن مشارکت کنند.»

با این وضع، امام‌ صدر معتقد است‌که به هر روی لبنان از خطر اسرائیل در امان نیست: «اگر با تعقل و انصاف و واقع‌بینی به آینده بنگریم، درمی‌یابیم که خطر صهیونیسم از برادران فلسطینی فراتر رفته و ما لبنانی‌ها و همه اعراب را در بر گرفته است و هرگونه حمایت مادی یا معنوی را که هر هم‌وطن لبنانی‌ و عرب و بلکه هر انسان صاحب‌ وجدانی برای مقابله‌ با این خطر انجام دهد، در چارچوب آینده تاریکی که وجود اسرائیل در منطقه خبر از آن می‌دهد، در حقیقت، دفاع از خود است.»

از نگاه امام صدر، مخالفت لبنان با عملیات چریکی در مقایسه با مواضع لبنان در سازمان ملل متحد، گویای تناقض است: «در یادداشتی که وزارت امور خارجه لبنان پس از تجاوزات اخیر اسرائیل به جنوب، به شورای امنیت تقدیم کرده، دولت لبنان در پاسخ به بهانه‌جویی‌های اسرائیل، مسئولیت وجود فلسطینی‌ها و چریک‌های‌ فلسطینی را در لبنان بر دوش اسرائیل افکنده است که سرزمین‌هایشان را اشغال و آنان را از کشورشان بیرون کرده است. بر اساس این تفکر، در قبال عملیات چریکیِ فلسطینی‌ها که در فعالیت‌های‌ دیپلماتیک به آن توجه شده است، فکر می‌کنم که به رسمیت شناختن موجودیت چریک‌ها در لبنان، هیچ بهانه و دستاویزی برای‌ اسرائیل در سطح بین‌المللی فراهم نمی‌کند.»

با این حال، امام‌ صدر نظر صریحی درباره‌ فعالیت مقاومت فلسطین دارد: «به هر روی، فعالیت مقاومت که اکنون در شکل جنگ‌های چریکی بروز کرده است، نیازمند راهبردی دقیق و عملی است و معتقدم که مسئولان مقاومت به این بُعد اساسی از عملیات چریکی توجه‌ دارند و اوضاع تاریخی و جغرافیایی خود را نیز در نظر می‌گیرند. در سایه این اصل تصور می‌کنم که تفاهم کامل میان چریک‌ها و کشورهای عرب و به ویژه‌، دولت‌ و ملت لبنان کار دشواری نیست.»

امام‌ صدر، سپس ادعای برخی از طرف‌های اتحاد سه‌گانه را درباره کنترل عملیات چریکی به میان‌ کشید که بوی چند دستگی در کشور از آن‌ می‌آید و گذشته از آن، دولت‌ نیز در شب 24/3/1969 در پارلمان به این چند دستگی اذعان کرده و کابینه نیز بر سر همین امر استعفا کرده‌ است. امام‌ صدر وجود چند دستگی را نمی‌پذیرد: «من‌ معتقد نیستم که چنددستگی اصولی درباره مشروعیت و تقدیس و حمایت مقاومت وجود دارد و تجربه‌های خاص من دلالت بر این امر می‌کند. اما تصور می‌کنم که بخشی‌ از اوضاع سیاسی بر این موضوعِ سرنوشت‌ساز تأثیر می‌گذارد تا به صورت مخالفت با موضع حقیقی توده‌ها از اجماع خارج‌ شود. من از رهبران چریک‌ها شنیدم که آنان نمی‌خواهند به لبنان و یا هیچ‌یک