این گفتار با همین عنوان در کتاب حدیث سحرگاهان درج شده است.

﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾

﴿ أَرَأَیتَ الَّذِی یکَذِّبُ بِالدِّینِ ﴾ ؟

آیا آن را که روز جزا را دروغ می‌شمرد دیدی؟

﴿ فَذَلِکَ الَّذِی یدُعُّ الْیتِیمَ ﴾ ،

او همان کسی است که یتیم را به اهانت می‌راند،

﴿ وَلَا یحُضُّ عَلَی طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴾ .

و مردم را به طعام دادن به بینوا وانمی‌دارد.

﴿ فَوَیلٌ لِلْمُصَلِّینَ ﴾

پس وای بر آن نمازگزارانی که

﴿ الَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ ﴾ ،

در نماز خود سهل‌انگارند،

﴿الَّذِینَ هُمْ یرَاؤُنَ،﴾

آنان که ریا می‌کنند،

﴿ وَیمْنَعُونَ الْمَاعُونَ ﴾ .

و از دادن زکات دریغ می‌ورزند.

در جلسه گذشته درباره اینکه ایمان به خدا و دینداری دو بُعد دارد، سخن گفتیم. بُعدی به سوی آسمان به معنای ایمان و تعهد و تسلیم خدا بودن، و بُعدی به سوی زمین که در توجه و خدمت به انسان خلاصه می‌شود. همچنین، گفتیم که نیمه دوم این سوره صحبت ما را تأیید می‌کند. حال ادامه آیات را می‌خوانیم: « ﴿ وَیلٌ لِلمُصَلِّینَ ﴾ .»

نماز به‌رغم جایگاه عظیمش، وقتی از نتایج حقیقی خود جدا شود، بی‌شک موجب هلاکت نمازگزار می‌شود. کسانی که نمازشان بلای جان آن‌ها می‌شود، چه کسانی هستند؟

« ﴿ الَّذِینَ هُم عَن صَلاتِهِم ساهُونَ ﴾ .» کسانی که به بی‌توجهی در نماز و ترک آن یا اخلال در نماز عادت کرده‌اند. بی‌شک، سهو در نماز اگر از ضعف و خطا و اشتباه باشد، عیب و گناه ندارد. مقصود آیه کسانی هستند که به بی‌اعتنایی و تجاهل و کوچک شمردن نماز عادت کرده‌اند. این گروه از مردم کسانی هستند که نماز می‌خوانند، ولی به نماز خود احترام نمی‌گذارند و از آن بهره نمی‌برند و به سبب این بی‌توجهی و بی‌اعتنایی ممکن نیست که نمازشان پذیرفته شود. در احادیث ائمه(ع) و بزرگان صحابه به نقل از رسول‌اللّه(ص) آمده است که همه آن‌ها یکدیگر را به اهتمام و توجه به نماز سفارش می‌کردند، چراکه نماز فرصت نادر و ممتازی است که خدای تعالی به