این گفتار با همین عنوان در کتاب حدیث سحرگاهان درج شده است.

﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾

﴿الرَّحْمَنُ﴾

خدای رحمان.

﴿عَلَّمَ الْقُرْآنَ. ﴾

قرآن را تعلیم داد.

﴿ خَلَقَ الْإِنْسَانَ ﴾ .

انسان را بیافرید.

﴿ عَلَّمَهُ الْبَیانَ ﴾ .

به او گفتن آموخت.

﴿ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَان ﴾ .

آفتاب و ماه به حسابی مقرر در حرکت‌اند.

﴿ وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ یسْجُدَانِ ﴾ .

و گیاه و درخت سجده‌اش می‌کنند.

﴿ وَالسَّمَاءَ رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِیزَانَ ﴾ ،

آسمان را برافراخت و ترازو را برنهاد،

﴿ أَلَّا تَطْغَوْا فِی الْمِیزَانِ ﴾ ،

تا در ترازو تجاوز مکنید،

﴿ وَأَقِیمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِیزَانَ ﴾ .

وزن کردن را به عدالت رعایت کنید و کم‌فروشی مکنید.

(رحمان، 1-9)

این آیات، تا انتهای این سوره مبارک، احساسات بشری را درباره خداوند رحمان عمق می‌بخشد و نعمت‌های خداوند، ( سبحانه و تعالی ) ، را بر بندگانش در ابعاد مختلف زندگی برمی‌شمارد. برشمردن این نعمت‌ها برای منت گذاشتن بر ما نیست، زیرا خداوند از بندگانش بی‌نیاز است، بلکه هدف پرورندان محبت در نهاد انسان است؛ آن نهادی که بر مبنای احترام گذاشتن و محبت داشتن به کسی که به او نیکی کرده، آفریده شده است. این نوع دیگری از تربیت قرآنی و مأنوس کردن دل‌ها با یاد خدا، به‌مثابه زمینه‌ای برای شکل گرفتن ایمان در نهاد انسان است.

در بخش پیشین، از برخی انواع دیگر تربیت قرآنی نیز سخن گفتیم. قرآن در ابتدای هر سوره از سوره‌هایش، دو صفت «رحمانیت» و «رحیمیت» را