و از سویی مشاهده می‌کند که تجاوزهای او به لبنان، در این کشور تأثیر می‌گذارد و به بحران می‌انجامد. در این میان، منطق دولت برای پاسخ ندادن به این تجاوزها چیست؟ منطق او برای همه روشن است. می‌گوید اگر پاسخ دهیم، اسرائیل پاسخ شدیدتری می‌دهد. ولی ما سؤال را برعکس مطرح می‌کنیم و می‌گوییم: اگر پاسخ ندهیم، چه خواهد شد؟ به دنیا نشان داده‌ایم که این بخش از این سرزمین مدافعی ندارد و بنابراین مالکی ندارد. پس اسرائیل حق دارد آن را تصرف کند.

ما می‌توانیم به دنیا نشان دهیم که دفاع از مردم جنوب در ‌درون مرزهای لبنان به معنای تجاوز نیست، چون ما از سرزمین خود دفاع می‌کنیم. این مشکل بسیار خطرناک است و خطر آن همۀ لبنان را تهدید می‌کند. چه عاملی سبب شده‌است که مسئولان این خطر را کوچک بشمارند و در جلسۀ شورای دفاع، تصویری بی‌اهمیت از آن ارائه کنند؟ من می‌گویم خطر بسیار بزرگ است و مهم‌ترین مسئولیت حکومت دفاع است.

آن‌ها به ما 28 میلیون دلار دادند. اگر به عمق خطری که جنوب و کلّ لبنان را فراگرفته است، توجه کنیم، درمی‌یابیم که آنچه به لبنان داده شد، جز صدقه‌ای توهین‌آمیز نبود و ما نمی‌توانیم آن را بپذیریم. ما مقامات لبنان را مسئول این مسئله می‌دانیم، زیرا کشورهای عربی، هرچه ما می‌خواستیم، به ما می‌دادند. می‌گویند نقشۀ دفاعی، یک میلیارد و دویست میلیون لیره هزینه دارد. چرا آنان به 28 میلیون دلار بسنده کردند؟ آیا هزینۀ نقشۀ دفاعی را تأمین کرده‌اند یا این مبلغ را برای بازسازی خانه‌های ویران‌شده می‌خواهند تا مردم را خشنود کنند و آنان را بخرند و خوار و ذلیل کنند. به جای آنکه مردانه از میهن دفاع کنند، به مردم پول می‌دهند و آنان را خوار می‌کنند.

راه‌حل آن است که ارتش شروع به دفاع کند و ما باید برای دفاع کردن، به دولت فشار بیاوریم، زیرا اگر اسرائیل جنوب را اشغال کند، میزان آبی که در اختیار دارد، به یک میلیارد متر مکعب افزایش پیدا می‌کند و 300 هزار مهاجر دیگر را سکونت می‌دهد و این یعنی 100 هزار سرباز اضافه می‌شود؛ یعنی دشمن بزرگ‌تر می‌شود. باید [از مرزها] نگهبانی کنیم. نگهبانی و مرزبانی هدفی اسلامی است. اکنون وقت پاسداری و شهادت و ایستادگی در برابر دشمن است. نباید برای آنکه زنده بمانیم، خواری را بپذیریم و سازش کنیم و تسلیم شویم.

وحدت ملی با بوسیدن یکدیگر تحقق نمی‌یابد، بلکه باید میهن را با دستانی استوار و نه لرزان، حفظ کنیم.