موضوع: سخنرانی ـ جناب رئیس‌جمهور شما دوست دارید ندای وجدان را بشنوید، امیدوارم من سخن‌گوی راست‌گویی برای آن باشم

مکان و تاریخ: مقر مجلس اعلای شیعیان در حازمیه.

مناسبت: دیدار رئیس‌جمهور، سلیمان فرنجیه، از مجلس اعلای شیعیان برای تبریک به مناسبت میلاد پیامبر اکرم(ص).

منبع: روزنامه های الجریدة و النهار بیروت، 27/4/1972.

جناب رئیس‌جمهور!

از طرف هم? برادرانم به شما می گویم: «اهلاً» در حالی که شما به گفتن این عبارت سزاوارترید، زیرا شما در لبنان و در هر خانه ای، اهل و صاحب آن به شمار می آیید. من و دل‌های همگان هم به شما می گوییم «سهلاً»، زیرا شما مشکلات را سهل و آسان، و ناهمواری ها را هموار کردید. خداوند اراده فرموده است که دور? شما سراسر خیر و آسایش باشد. پس شما به خود و هم? ما بگویید: «اهلاً و سهلاً»[78]

جناب رئیس‌جمهور! سروران گرامی!

ما در اوج حوادث تلخ لبنان و رنج های جهان عرب و در رویارویی با توفان های سهمگین عالم، عید میلاد پیامبر بزرگ اسلام - که درود خدا بر او و خاندانش بادـ و سال‌روز هجرت مبارکش را جشن گرفته ایم. حوادث و رویدادها وقتی به نقط? بحرانی می رسد، فکر و حواس ما را به سوی خود می کشد و سبب می شود که خودمان را فراموش کنیم. ما در وضعیتی به سر می ّبریم که ساخت? دست خود ما نیست بلکه دیگران یا گذشتگان آن را به وجود آورده اند و این خطرناک ترین حالت برای انسان است، زیرا قادر نیست هیچ کاری انجام دهد و مقهور اوضاع و اطرافیان خویش است و این همان مرگ حقیقی در اصطلاح علی(ع) است.

در واقع جشن‌گرفتن چنین مناسبتی، درنگی دردآور و بازگشت به تفکر در خویشتن و نفس است که میراث ارزشمندمان است. ‌در این جشن ها ما دوباره خود را ارزیابی و با آنچه باید باشیم، مقایسه می کنیم و این آغازِ درست و پیشرفتِ درست است. این همان حسابرسی خویش است که به ما فرمان داده اند به آن بپردازیم، پیش از آنکه در پیشگاه تاریخ محاکمه شویم و پیش از آنکه خداوند در روز قیامت ما را حسابرسی کند.

گرامیداشت میلاد پیامبر و هجرت او، گرامیداشت تولد تاریخ درخشان ماست. در این روز بر بال تأمل و تفکر سوار می شویم و با گذشتن از فراز قرن ها و عصرها در پیشگاه روزگار فرود می آییم. از فراز زمان به صفحاتی از حیات امت خود می نگریم که آکنده از بخشش فراوان و خلق تمدن های انسانی و فرهنگ های زنده و پیشرفته است. به روزهایی می نگریم که سرنوشت امت ها در چنین جلساتی رقم می خورد و آزادی آنان از همین تریبون ها سرچشمه می گرفت، بدون اینکه نیرنگ یا خشونتی در کار باشد.

پس از آن به دورانی می نگریم که تمدن و صنعت