این گفتار با همین عنوان در کتاب برای زندگی درج شده است.

﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾

﴿ وَالْعادِیاتِ ضَبْحاً ﴾ ،

سوگند به اسبان دونده‌ای که نفس‌نفس می‌زنند،

﴿ فَالْمُورِیاتِ قَدْحاً ﴾ ،

سوگند به اسبانی که به سم از سنگ آتش می‌جهانند،

﴿ فَالمُغِیراتِ صُبْحاً ﴾ ،

و سوگند به اسبانی که بامدادان هجوم آورند،

﴿ فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً ﴾ ،

و در آنجا غبار برانگیزند،

﴿ فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً ﴾ ،

و در آنجا همه را در میان گیرند،

﴿ إِنَّ الْإِنْسانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ ﴾ ،

که : آدمی پروردگار خود را سپاس نمی‌گوید،

﴿ وَ إنَّهُ عَلی ذلِک لَشهیدٌ ﴾ .

و او خود بر این گواه است.

﴿ وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیرِ لَشَدِیدٌ ﴾ .

او مال را فراوان دوست دارد.

﴿ أَفَلا یَعْلَمُ إِذا بُعْثِرَ ما فِی الْقُبُورِ ﴾ ،

آیا نمی‌داند که چون آنچه در گورهاست زنده گردد،

﴿ وَ حُصِّلَ ما فِی الصُّدُورِ ﴾ ،

و آنچه در دل‌ها نهان است آشکار شود،

﴿ إنَّ رَبَّهُم بِهِمْ یَوْمَئِذ لَخَبِیرٌ ﴾ .

پروردگارشان در آن روز از حالشان آگاه است.

نخست معنا و تفسیر لغوی این سوره را بیان می‌کنم. «العادیات» جمع «عادیـة» است، و عادی و عادیـة اسم فاعل «عَدْو» است. «العدو» به معنای تاختن است و «العادیات» به معنی تازندگان یا دوندگان است. اما تازندگان چه کسانی‌اند؟

برخی گفته‌اند اسب و برخی دیگر گفته‌اند شتر. «الضبح» یعنی نفس‌های اسبان دونده و نفس‌نفس شدیدی که از اسبان دونده بلند می‌شود.