مسئله یعنی کمربند امنیتی نیز مورد بحث است.
سوم. بین اسرائیل و همه کشورهای عربی درباره صلح کامل و همه‌جانبه بحث وجود دارد. مسائلی همچون داد و ستد، دیدارها، راه‌ها، گمرک، فضای باز سیاسی و اقتصادی و گردشگری نیز موضوع بحث است.
انسان احساس می‌کند که اشاره اسرائیل به حضور لبنان در کنفرانس ژنو، نشانه آن است که دلیلی برای این حضور وجود دارد. اگر این طور باشد، طبیعی است که اسرائیل به‌طور موقت بر روی جنوب دست بگذارد و سپس، بر سر بیرون رفتن از آن معامله کند تا به آب و امنیت و صلح دست یابد. افزون بر همه این‌ها، در روزنامه‌های بین‌المللی نیز تحلیل‌ها و تعلیقاتی درباره مبارزه با تروریسم و ورود اسرائیلیان به مناطق و پایگاه‌های فلسطینیان برای حمله به آنان می‌خوانیم. همه این مسائل مطرح است.
اگر اسرائیل وارد جنوب شود [...] و این احتمال وجود دارد. هیچ‌کس حتی سفیر شوروی و آمریکا طی سه روز گذشته آن را رد نکرده‌اند و هیچ دولت عربی را نیز ندیدم که این احتمال را رد کند. اگر احتمال اشغال جنوب وجود داشته باشد، احتمال چند خطر وجود دارد. مقاومت در خطر است. به‌علاوه، خطر بحرانی شدن اوضاع لبنان، خطر برخورد میان نیروهای بازدارنده و برخی ازگروه‌های مسلح لبنانی، خطر مهار کردن یا حداقل بر هم زدن راهبرد سوریه درمورد جبل‌الشیخ و مناطق نظامی هم‌جوار آن و خطرهایی دیگر نیز وجود دارد. بنابراین، اولاً، تنش در جنوب برای فلسطینیان سودی ندارد. ثانیاً، متشنج بودن فضا جنوب را در خطر اشغال اسرائیل قرار می‌دهد و هر دو مورد به زیان ما جنوبیان است.
ما می‌گوییم که مبارزه واجب است و مسئله فلسطین در عقل و دل ما جا دارد و دفاع از آن و همبستگی با مقاومت فلسطین و تلاش برای بازپس‌گیری سرزمین‌های فلسطین نیز واجب است و در منشور خود پایبندی خود را به آن اعلام کرده‌ایم. با این حال، بر این باوریم که فعالیت خودسرانه در جنوب لبنان خطایی بزرگ و به زیان آن‌هاست نه به سود آنان و سرزمین ما را نیز به خطر می‌اندازد. بر این اساس، ما مستقیماً توسط رئیس‌جمهور سرکیس و مقامات رسمی و نیز به واسطه مقامات سوری و تشکل اسلامی و دیگر گروه‌های لبنانی، مذاکرات فشرده و پیگیرانه‌ای با مقاومت فلسطین داریم تا از آن‌ها بخواهیم که این‌گونه فعالیت‌ها را در جنوب متوقف کنند. این فعالیت‌ها نه تنها برای آنان سودمند نیست که زیان‌آور است و سرزمین و میهن ما را نیز به خطر می‌اندازد و چنین چیزی به هیچ وجه پذیرفتنی نیست. البته، این مسئله ذره‌ای تردید یا ضعف در تعهد قومی و مسئولیت ما در قبال آرمان فلسطین ایجاد نمی‌کند.
امروزه گزافه‌گویی‌ها زیاد است. عده‌ای درباره سرنوشت محتوم و خطر بزرگی که ما را تهدید می‌کند، حرف می‌زنند و گفت‌وگو می‌کنند. امّا من فکر نمی‌کنم که جایی برای مبهم‌گویی و پنهان کردن واقعیت و گزافه‌گویی و تعصب‌ورزی وجود داشته باشد. به نظر من همه آنچه در این مدت گفته‌ایم و انجام داده‌ایم، کافی است.
مصلحت مقاومت فلسطین در این است که با رضایت خود اجازه دهد که توافق‌نامه در جنوب اجرا شود؛ مصلحت مقاومت فلسطین در اعزام ارتش به جنوب است؛ مصلحت مقاومت فلسطین در متشنج نکردن اوضاع در جنوب و بهانه ندادن به دست اسرائیل برای حمله به جنوب و اشغال آن است؛ مصلحت