ما هنوز در جامعه انسان‌های دینداری را می‌بینیم که می‌گویند: ما را چه به این مسائل؟ ما مسئول وضع خودمان هستیم. ما می‌خواهیم نماز و روزه‌مان را درست کنیم. ما به دنبال تربیت کودکان خودمان هستیم. ما باید خودمان را از آتش نجات دهیم. آیا چنین چیزی صحیح است؟
در حدیث آمده است: «هرکس صبح کند و به امور مسلمانان اهتمام نورزد، مسلمان نیست.» چطور ممکن است شما پیوسته روزه بگیری و نماز بخوانی، ولی به پسرت یا به جامعه یا به همسایه توجه نکنی و بگذاری منحرف شود؟ در این صورت شما چه مسلمانی هستی؟
اسلام چنین دیدگاهی را رد می‌کند، ولی این دیدگاه در جامعه ما وجود دارد. بزرگان ما، مساجد ما، اوقاف ما از اهتمام به مردم، از مشکلات مردم، از محرومیت مردم و از ستمی که مردم به یکدیگر می‌کردند، غافل بودند و به نماز و عبادت و راز و نیاز بسنده می‌کردند. این‌ها خوب است، ولی همه دین این‌ها نیست.
حقیقت این است که عناصر دینی فراوانی در دنیا وجود دارد: مسجدها، کلیساها، مدرسه‌ها، بزرگان، اوقاف، بودجه علما، مؤمنان. نسبت کسانی که از اندیشه دینی و دعوت دینی و شعار دینی تأثیر می‌پذیرند، چقدر است؟ عده کسانی که وارد مسجد یا کلیسا می‌شوند، چقدر است؟
معنای «آنچه برای قیصر است، برای قیصر است» چیست؟ روشن است که امروزه منظور از آن، حکومت و حاکمان و سیاستمداران است. از اینجاست که ما به این مصیبت می‌رسیم: نیمی از دنیا نیروهای راکدی است که کاری انجام نمی‌دهد. نماز می‌خواند، روزه می‌گیرد، صدقه می‌دهد، به نیازمندان و یتیمان کمک می‌کند، همه این‌ها قبول! ولی امور اجتماعی رها شده است.
جنبش محرومان نیز که آن را ضرورتی برای نیروهای ترقی‌خواه می‌دانیم، به تجربه ثابت کرده است که این نیروها و این مؤسساتِ سیاسیِ ترقی‌خواه، هنوز نتوانسته است که این نیروهای راکد و ایستا را به حرکت درآورد.
هرکس به دنبال کار و زندگی خویش است. همه همّ‌وغم این نیروهای ترقی‌خواه جذب حداکثر افراد این عده بی‌اعتنا یا متهم به بی‌دینی یا سست‌دینی، است، در حالی که جنبش محرومان می‌کوشد که همچون کاتالیزور، این نیروهای دینی را به نیروهایی پویا و ایجابی و به نیروهایی تبدیل کند که جامعه را به حرکت درمی‌آورند.
ما و اعضای جنبش و کسانی که با ما همسو و همفکر هستند، وامدار احزاب نیستیم. ما به دارایی خود و به صفوف خود توجه داریم و از این مؤمنان که عده‌شان در دنیا بسیار است، کمک می‌گیریم. این نوع حرکت در چندین نقطه از دنیا آغاز شده است. بنابر اطلاعاتی که داریم، در آمریکای جنوبی حرکتی از این نوع وجود دارد و نیروهای امنیتی آمریکا به شدت با آن مبارزه می‌کنند. مدتی پیش در روزنامه لوموند خواندم که آن‌ها چطور با نیروهای دینی، که برای به حرکت درآوردن مردم برای به دست گرفتن سرنوشت خود می‌کوشند، مبارزه می‌کنند.
ما در کنار تلاش خود در جایگاه جنبش برای برپایی جامعه‌ای بهتر و در کنار تلاش برای خدمت به مردم و پیشرفت آن‌ها، تنها مؤسسه‌ای هستیم ��ه می‌تواند این نیروهای ایستا را به نیروهایی پویا تبدیل کند.
ما در فعالیتمان - همان‌طور که می‌بینید- اهتمام