به هموطنان و در ادامه خطاب به عربها و همه جهانیان، یک جمله میگوییم: ما نمیتوانیم بپذیریم تاریخ تابناکی که نسل به نسل به ما ارث رسیده و با قلمها و خونهای قهرمانان حسینی و علوی رقم خورده، وقتی به دست ما و به نسل ما میرسد، خدشهدار شود.
مصیبتها هرچند هم که بزرگ باشند، ما ایستادهایم و این مشعل فروزان را بر دست داریم. از جنوب و از لبنان حمایت میکنیم و استمرار راه و پایداری و مشروعیت و برابری فرصتها را در لبنان پاس میداریم. ما این مشعل فروزان را به دست میگیریم و اجازه نمیدهیم کسی تاریخ ما را مخدوش کند و یا نقش منطقه عزیز ما را وارونه نشان دهد. پرگویان و دروغگویان، این دشمنان واقعی، هرچه میخواهند، بگویند. ما این سرزمین مبارک را ارج مینهیم و خواهان حفظ وحدت آن و همبستگی فرزندان آن هستیم و عزت و سربلندی و عظمت آن و عدالت برای همه هموطنان را خواستاریم، حتی اگر برخی هموطنان به ما ظلم کنند و ما اینگونه وظیفه مقدس خود را ادا میکنیم، حتی اگر جهان به یاری ما نیاید.
در این حسابرسی روز جمعه، هنگامی که به حساب خود میرسیم و گذشته را بررسی میکنیم، عمق فاجعه و مصیبت دردناک را درمییابیم. اما با مصیبت عاقلانه و با تأمل برخورد میکنیم، نه با بیتابی و اعصاب نامتعادل. تنها در این صورت است که میتوانیم کاستیها را دریابیم و در آینده مشکل میهن خود و هموطنان را کشف میکنیم و آن را بهگونهای حل کنیم که ضامن سلامت و امنیت و استقرار آن باشد.
این سخن را آشکارا، در روز جمعه و از این تریبون و رادیو اعلام میکنم، زیرا ما در برابر تاریخ، در برابر امت عرب و پیش از همه، در برابر لبنان، و پس از همه و بالاتر از همه در برابر خداوند متعال احساس وظیفه و تعهد میکنیم. «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِِ.»[5] صدق الله العظیم.
اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ العالَمین والصَّلاةُ والسَّلامُ عَلی خَیرِ خَلْقِه وَ خَاتَمِ رُسُلِهِ مُحَمَّد وَ عَلَی انبیاءالله المُرسَلین، وَ سَلامُ الله عَلَی آلِ بیتِهِ و صَحبه الطَّاهِرینَ، وَ مَنْ اتَبَعَهُمْ بِإحْسان إلی یوْمِ الدِّین. أشْهَدُ أن لا إلهَ إلَّا اللهُ وَحْدَهُ لَا شَریکَ لَهْ، إلهاً، واحداً، أحداً، فرداً، صمداً، عزیزاً، مقتدراً. لاتَأخُذُهُ سِنَةٌ وَلَانَومْ.
وَ اَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً عَبدُهُ وَ رَسولُهُ، أرسَلَهُ بِالهُدی وَ دِینِ الحَقِّ لِیظهِرَهُ عَلَی الدّینِ کُلّهِ وَ لَو کَرِهَ المُشرِکُونَ و أشْهَدُ أَن مَا جَاءَ بِهِ محمدبنعبدالله حَقَّ مِنْ عِندالله، نؤمِنُ بِهِ وَ نُقَدِّسَهُ وَ نَحمِیه وَ نَحْتَمِلَهُ إلی یوْمٍ یبْعَثون.
بندگان خدا، ای برادران مؤمن، در هنگام سختیها، مسئولیتها بیشتر میشود؛ مسئولیتهای اجتماعی، سیاسی و ملی، و همه آنها جزء مسئولیتهای دینیاند و دین، میان این مسئولیتها تفاوتی قائل نیست. در این مصیبت نیز مسئولیت انسانی و فراگیر خود را بر دوش میکشیم. اطرافیان ما در اینجا و آنجا نیازمند توجهاند. منظورم از توجه، تأمین مایحتاج و مواد غذایی نیست. اینها
[5].?«به نام خدای بخشایند? مهربان. سوگند به این زمان، که آدمی در خسران است. مگر آنها که ایمان آوردند و کارهای شایسته کردند و یکدیگر را به حق سفارش کردند و یکدیگر را به صبر سفارش کردند.» (عصر، 1- 3)