گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 7
صفحه: 444

سند شمار? 01-12-76

موضوع: گزارش سیاسی جنبش محرومان‌- بدون صلح در جنوب، صلح در لبنان معنا ندارد

مکان و تاریخ: بیروت، 1/12/1976.

مناسبت: پایان بحران (جنگ دو ساله) و آغاز اجرای مصوبات نشست قاهره.

منبع: روزنام? النهار بیروت، 15/12/1976؛ مجله صوت المحرومین، شمار? 4؛ آرشیو اسناد مجلس اعلای شیعیان.

متن

دو اجلاس ریاض و قاهره با موفقیت برگزار شده و با ورود نیروهای بازدارند? عربی، جنگ و کشتار متوقف شده است. در این اوضاع، جنبش محرومان با تبیین ابهامات و پیچیدگی‌های کشتار هولناک عرص? لبنان، پیامدهای آن را ارزیابی می‌کند:

متن گزارش

با آغاز مراحل اجرایی مصوبات دو اجلاس ریاض و قاهره، آخرین فصل از مصیبت میهن ‌-‌که آن را فصل «درد و رنج» نام نهاده‌ایم‌- پایان یافت و اکنون با همکاری برادران عرب، کار و تلاش برای پایان بحران، بازسازی میهن، حل مشکلات هم‌وطنان و رشد و توسع? کشور را آغاز می‌کنیم.

با یادآوری وقایع این مرحله -‌که با اعلام مفاد سند موسوم به «سند قانون اساسی» از طرف رئیس‌جمهور سابق در دمشق آغاز شد‌- لازم است که پیش از دیگران،[عملکرد] خود را محاسبه کنیم و با بررسی حوادث مهم این مرحله، برای رویارویی با آینده آماده شویم.

این فصل «درد و رنج»، ویژگی‌های منحصربه‌فردی داشت که آن را از مراحل دیگر بحران متمایز می‌کند و در این گزارش برآنیم تا مهم‌ترین ویژگی‌های آن را بیان کنیم:

یک. فاجعه در حالی آغاز شد که جبه? ملی و آحاد مردم مؤمن به‌خوبی می‌دانستند که نبردی مقدس در پیش دارند و بر ضد طغیانگران و توطئه‌گرانی وارد جنگ شده‌اند که وحدت و کرامت شهروندان را هدف گرفته‌اند و برای نابودی و تضعیف مقاومت فلسطین تلاش می‌کنند.

پس از اعلام سند مذکور، هم‌وطنان و رهبران ملی‌گرای آنان احساس کردند که هدف جنگ محقق شده است و رئیس‌جمهور و هم‌پیمانان راست‌گرا و مسلح او در برابر اعراب و هم? جهانیان متعهد شده‌اند که به هویت عربی لبنان و تمامیت ارضی آن و حق مقاومت فلسطین در پیگیری مبارز? مسلحان? خود در لبنان، پایبند باشند و امتیازهای فرقه‌ای را به‌تدریج لغو کنند و نظام یک‌پارچ? آموزش و پرورش را به اجرا درآورند و به استعمار فرهنگی در لبنان پایان دهند. در ادامه لبنانیان دریافتند که قومیت لبنان همان تضمین وحدت و حفظ هویت عربی و تحول و توسع? صحیح لبنان است. امّا چندی بعد، هم‌وطنان مشاهده کردند که نبرد ادامه یافت و بحران افزایش پیدا کرد و حوادث ناگوار پی‌درپی ادامه دارد، بی‌آنکه علتی برای آن شناخته شود. اقدامات تحریک‌آمیز با شدت بیشتر و این بار از سوی هر دو طرف آغاز شد. سپس ارتش کشور فرو پاشید و در ادامه، هم? نهادهای دولتی از هم گسسته شد. پس از آن، کودتای مشکوک -‌بی‌آنکه