موضوع: گفتوگوی مطبوعاتی- اعراب بحران لبنان را تشدید کردهاند و اختلاف مصر و سوریه بر پیچیدگی آن افزوده است
مکان و تاریخ: دمشق – 25/10/1976.
مناسبت: پس از موفقیت نشست ریاض و آغاز نشستهای اجلاس قاهره که در پی تلاشهای امام سیّد موسی صدر صورت گرفت، ایشان مصاحب? ذیل را با روزنام? کویتی القبس انجام دادند.
منبع: روزنام? القبس، کویت، 31/10/1976؛ مجل? صوت المحرومین، شمار? 4.
متن
روزنام? کویتی القبس نخستین روزنام? عربی است که پس از برگزاری موفق نشست ریاض و آغاز جلسات نشست قاهره با امام موسی صدر گفتوگو میکند.
روزنام? القبس اقدامات امام در دمشق، قاهره، ریاض و کویت را دنبال کرد و در قاهره دربار? نتایج دیدارهای ایشان با انورسادات، رئیسجمهور مصر، و در کویت نیز دربار? نتایج مذاکرات امام با حافظ اسد، ملک خالد و امیر کویت گفتوگوهایی با ایشان انجام داده بود.
امام در سخنان خود در کویت اعلام کرده بود که موانع موجود بر سر راه برپایی نشست ریاض بهزودی برطرف خواهد شد و این اجلاس پس از مدت کوتاهی برگزار میشود و به یاری خداوند بحران لبنان از یک ماه بعد رو به پایان خواهد رفت.
پس از آنکه پیشبینی امام درست از آب درآمد و اجلاس ریاض با موفقیت برگزار شد و اجلاس فراگیر سران عرب در قاهره نیز آغاز شد، روزنام? القبس بار دیگر با امام -که در آن روزها در دمشق به سر میبرد- مصاحبهای ترتیب داد و جزئیات سفرهای پیدرپی ایشان به دمشق، قاهره، ریاض و کویت را که برگزاری اجلاس ریاض و اجلاس قاهره را در پی داشت، از ایشان جویا شد.
متن این مصاحبه را که محمد فیصل طلس، خبرنگار القبس در دمشق، انجام داده در ادامه میخوانیم:
جناب امام! … آن «شب قدر» که در آخرین مصاحب? خود با القبس دربار? آن سخن گفتید، محقق شد و چنانکه گفته بودید، ظرف مدت یک ماه به نتیجه رسید. این مسئله را چگونه تحلیل میکنید و چه شد که پس از پیچیدهتر شدن بحران لبنان و مراحل مختلف آن که یکسالونیم ادامه یافت، حل بحران به این سهولت آغاز شد؟
با توجه به آموزهها و مفاهیم دینی، شب قدر شبی ویژه است که خداوند در آن هم? حاجات دعاکنندگان را برآورده میکند و حساب عمر و روزی و موفقیت و… در این شب رقم میخورد.
بنا بر تعالیم اسلامی، شب قدر شب نزول قرآن است و دعا و نیایش در این شب به اوج خود میرسد و این شب اهمیتی برابر با هم? ماه رمضان دارد.
از سوی دیگر، شب قدر مفهومی علمی و دینی دارد که از قرآن کریم اقتباس شده است، آنجا که میفرماید: «قَدْ أَفْلَحَ مَن زَکَّاهَا وَقَدْ خَابَ مَن دَسَّاهَا.»[49] بنابراین، رستگاری یا نومیدی نتیج?
[49].?«هرکه در پاکی آن کوشید، رستگار شد، و هرکه در پلیدیاش فروپوشید، نومید گردید.» (شمس، 9 – 10)