مکان و تاریخ: بیروت - دبیرستان المقاصد‌الإسلامیة، 6/2/1975

مناسبت: انجمن دانش‌آموزان المقاصد در بیروت مراسمی به مناسبت «هفتۀ حمایت از جنوب» برگزار و از امام موسی صدر برای سخنرانی در این مراسم دعوت کرد.

هنگام سخنرانی، آقایان صائب سلام، نخست‌وزیر سابق، و جمیل کبّی، نمایندۀ پارلمان و عدۀ بسیاری از دانش‌آموزان و معلمان حضور داشتند.

شاید سخنان من آزاردهنده و دردناک باشد، ولی من سخن تلخ را، پیش از آنکه حادثه‌ای فاجعه‌آمیز رخ دهد، ترجیح می‌دهم. هشدار دادن را پیش از محقق شدنِ خطر ترجیح می‌دهم، هرچند صحبت کردن دربارۀ جنوب را ممنوع کرده‌اند و روزنامه‌هایی را که «بی‌ادبی می‌کنند» و زیاد دربارۀ جنوب می‌نویسند، توبیخ کرده‌اند؛ گویی که سخن گفتن دربارۀ کشور در انحصار آنان است.

آنان گمان می‌کردند آنچه دربارۀ جنوب گفته می‌شود، واقعیت ندارد، ولی مشکل در سطح کشور مطرح شد. [در روزنامه‌ها] خواندیم که در همان یک جلسه‌ای که شورای دفاع مشترک عربی تشکیل داد، همۀ اعراب خواسته‌های لبنان را پذیرفتند، ولی متأسفم که برای نخستین بار باید بگویم - و ملت لبنان نیز متأسف خواهد شد که بگویم - مسئولان، مشکل را بی‌اهمیت قلمداد کردند و آن را کوچک شمردند و من می‌ترسم آن را ضایع کرده باشند. مشکل را - عمداً یا سهواً- هنوز درک نکرده‌اند. مشکل جنوب وجود مقاومت فلسطین در آن نیست، چراکه تجاوزهای اسرائیل در مناطقی هم که در آن‌ها حتی یک چریک فلسطینی وجود ندارد، رخ می‌دهد؛ بدون آنکه به این تجاوزها پاسخ داده شود و یا حتی با یک حملۀ دشمن، مقابله شود.

مردم، پس از فقر ناشی از تجاوزهای اسرائیل و کوتاهی دولت، در حال ناامید شدن هستند. شهروند جنوبی تجاوزهای پی‌درپی و بدون پاسخ اسرائیل را می‌بیند؛ می‌بیند که سربازان اسرائیلی او را مؤاخذه می‌کنند. وقتی شهروند جنوبی با ناامیدی و فقر شدید روبه‌روست و از سرزمین خود آواره می‌شود، چگونه می‌توان تضمین کرد که وطن‌پرست بماند و در کنار دولت ملی بایستد؟

کدام بحران اجتماعی در سطح ملی، فردا در انتظار ماست و چه کسی می‌تواند آتش آن را خاموش کند؟ ما برای شهروندان چه کردیم؟ ناامیدی هم‌وطنان شدید شده است. خطری بزرگ همۀ لبنان را تهدید می‌کند. این خطر، خطر وخامت اوضاع داخلی است و اسرائیل این امر را می‌داند و برای تحقق آن تلاش می‌کند، چراکه موجودیت اسرائیل در برابر موجودیت لبنان محکوم است؛ لبنان کشور کوچکی است که همۀ مذاهب آن با یکدیگر همزیستی دارند و این امر ثابت می‌کند که رنج‌های یهود در طول تاریخ، نتیجۀ تعصب مذهبی نبوده، بلکه نتیجۀ موضع منفی خود آنان بوده است. اسرائیل، در عرصۀ تمدن لبنان را رقیب خود می‌بیند