خود و نیاکانشان با برپایی این مراسم، یاد حسین را در دشوارترین احوال زنده نگه داشته‌اند، امروز احساس می‌کنند که در برابر دریای امام حسین قرار گرفته‌اند و می‌توانند مشتی از آن را برای درمان محنتشان برگیرند.

حسین نیامد تا میان مسلمانان تفرقه بیاندازد و کشته نشد تا شیعه را از سنی و یا مسلمان را از غیرمسلمان جدا کند. میراث امام حسین، میراث عیسی بن مریم است. در زیارتنامۀ او می‌خوانیم:‌ «سلام بر تو ای وارث عیسی روح الله». حسین میراث‌دار و میراث‌گذار همۀ دلاوری‌هاست. حسین آمد تا دو جبهه را از یکدیگر جدا کند:‌ جبهۀ ستمگرانِ استعمارگر و تجاوزکار که دیگران را زیردست خود می‌دانند، و جبهۀ ستمدیدگان فرودست‌شده، البته نه ستمدیدگان ستم‌پذیر، زیرا ستم‌پذیری حرام است؛ ستم‌پذیری، مشارکت در ستمگری است و آن گونه که در حدیث آمده است، فرد ستم‌پذیر، یکی از دو ستمگر است. بنابراین، اگر کسی دستانش را بالا ببرد و تسلیم شود، بی‌درنگ او را از صف ستمدیدگان به صف یزیدیان می‌فرستیم. حسین یاران سازشکار و ضعیف و حقیر نمی‌خواهد. حسین با ستمدیدگان و مستضعفان است، ولی آن‌هایی که اهل غلبه بر دشمن و پیروزی بر باطل، به هر شکل و به هر قیمتی، باشند.

این است دعوت ما و راه ما و روش ما. از خدا می‌خواهیم که به برکت امام حسین(ع) ما را از زن و مرد و پیر و جوان، توانایی دهد تا آماده شویم و در برابر هر ستمگری، خواه اسرائیل یا حاکمان ستمگر یا فئودالیست‌های ستمگر یا حتی ستمگران عادی بایستیم، چراکه همۀ ستمگران از یک قماش‌اند.همه مثل هم هستند.

این، نبردی حتمی و ضروری است. «والعاقبة للمتقین» والسلام علیکم