کینههای سیاسی دور نگه دارد و در این راه تلاش میکند و همه ما باید به وی کمک کنیم.»
حادثه تعرّض و بیحرمتی به مفتی جعفری، شیخ عبدالأمیر قبلان، عکسالعملهایی مبنی بر محکومیت این اقدام و هشدار به عاملان آن در پی داشت. امام صدر در برابر علمای شیعه و شهروندانی از فرقههای مختلف که در دارالفتوای جعفری تجمع کرده بودند، گفت: «تعرض به مفتی قبلان، تعرض به شخص من است و به هر عالم دینی از هر فرقهای که باشد.» به امام صدر گفته شد که امام علی(ع) به یک دست شمشیر و در دست دیگر قرآن داشت. پس شما تا کی صبر میکنید؟ امام در پاسخ گفت: «زمان حمل شمشیر با زمان حمل قرآن تفاوت دارد. شهروند عادی سؤال میکند که دولت در برابر مسئولان دینی چه کرده است؟ آنچه برای ما مهم است، این است که این مطلب در ذهن شهروندان ما جا افتاده است که حق دارند شعایر دینی را با کمال آزادی برپا دارند.» وی در ادامه گفت: «این تعرض طبق برنامه و توطئه است و ما میدانیم چه کسی مسئول این حادثه است. مسئول دولت است و بس. باندهای مسلح و مزدور بر هموطنان چیره شدهاند. آنان مزدور چه کسی هستند؟ از چه کسی پول میگیرند؟ این برای ما مهم نیست. ما بهطور مستقیم دولت را مسئول میدانیم. اگر حکومت و دولت نمیتوانند از برپایی شعایر دینی ما پاسداری کنند، ما خود میدانیم چگونه از این شعایر پاسداری کنیم و آن را با کمال آزادی و شرافت، آنگونه که سزاوار ماست، برپا داریم. اگر دولت از این مسئولیت شانه خالی کند، همانگونه که هماکنون مشاهده میکنیم، ما خود از حقوق خویش و فقرا دفاع خواهیم کرد. برای مرتبه اول و به سبب این حادثه، ما جشنهای تولد پیامبر را لغو میکنیم.» وی گفت: «آنان فقط شیخ عبدالأمیر قبلان را از صحبت کردن منع نکردند، بلکه به شیخ حسین عبدالله از منطقه خیام هم حمله کردند و وی را مورد ضرب و شتم قرار دادند. سؤال من این است: چگونه ممکن است گروهی مسلح در جنوب رفت و آمد کنند و از نقاط بازرسی عبور کنند و کسی جلوی آنان را نگیرد؟ مگر اینکه افراد این گروه برگه عبور و مرور داشته باشند و این یعنی تبانی و همکاری قدرت و حکومت با این گروه مسلح. بیشتر این متجاوزان کارمندان حکومتاند و بعضی از آنان کارت نیروهای امنیتی به همراه دارند. ما مسائل و مطالبات خویش را به درگیریهای فرعی و جانبی تبدیل نمیکنیم، بلکه بر اصل و اساس تأکید میکنیم؛ میخواهیم رؤسایی که این جنایتها را تسهیل میکنند، شناسایی شوند. اگر تاریخ ائمه معصوم را بررسی کنیم، درمییابیم که آنان همواره در معرض انواع مختلف از تعرضها و فشارها و کشتار بودهاند. از سوی دیگر، اگر تاریخ خویش را بررسی کنیم، درمییابیم که ما نزد مؤمنان احترام داریم و هیچیک از تعرضهایی که به پیشوایان ما میشد، هماکنون درباره ما روا داشته نمیشود و این نشاندهنده آن است که ما از خط و مسیر پیشوایان خویش دور شدهایم. رهبران ما به منافع مردم و دفاع از محرومان و مظلومان اهتمام میورزیدند، ولی ما فقط به آداب و رسوم دینی اکتفا میکنیم. حادثه تعرض به آقای قبلان، مفتی جعفری، اوج سه حادثه بزرگی است که اخیراً رخ داد. از زمانی که ما حقوق شیعیان را مطالبه کردیم و به مسائل محرومان و مناطق محروم اهتمام ورزیدیم، این سه حادثه برای علمای دین اتفاق