مکان و تاریخ: دانشگاه لبنانی ـ دانشکده حقوق، 4/12/1969

منبع: نوار صوتی ـ آرشیو جنبش أمل؛ آرشیو مجلس اعلای شیعیان

متن

‌با پوزش از تأخیر چهل دقیقه‌ای، به اختصار آنچه‌ را تا رسیدن به این سالن رخ داده‌ است، برایتان بازگو می‌کنم. به‌محض‌ ورود به ساختمان دانشگاه یکی از دوستان به ما گفتند: فضا ناآرام است. گویا او می‌خواست مرا منصرف کند و به وادی‌ راحت‌طلبی و تنبلی بکشاند. در پاسخ به او گفتم: ناآرامی در فضای‌ جامعه و در فضای علم، یا با تحرک شدید است و یا رفتار کند؛ که این همان‌ چیزی است‌که ما می‌خواهیم و دنبالش می‌گردیم. در اتاق رئیس دانشگاه جلسه‌ای داشتیم و به گزارشی مختصر از مصیبتی که رخ داده گوش فرادادیم. اینکه می‌گویم مصیبت، منظورم مصیبت به لحاظ کیفی است و نه‌ کمّی. دانشجو محترم است، زیرا آینده‌ساز است و به شایستگی آینده‌ساز است، زیرا در حین تحصیل در جست‌وجوی‌ آینده است و دنبال منافع فرزندان نسل کنونی و فرزندان ماست. پس‌ باید محترم باشد.

سخنان مختلف همه را شنیدیم. مسائل گوناگونی وجود دارد که پاره‌ای از آن‌ها را که برای‌ شما مهم است، بازگو می‌کنم. گفتیم که اگر فردی که دست به تعدی زده است، دانشجوست، امید ما این است که کسی که مورد تعدی واقع‌ شده، او را ببوسد و به او بگوید: چون تو دانشجویی من از حق خود می‌گذرم. با این روش می‌توان‌ از‌ سد و پلی که از گذشته در برابر دانشجویان قرار داشت و آنان‌ را بر اساس‌ اندیشه‌ای قدیمی طبقه‌بندی می‌کرد، گذشت و هزینه را پرداخت و صفوف دانشجویان را که تنها امید ما هستند و به هیچ جناحی وابسته نشده‌اند، تقویت کرد.

اما اگر فردی که دست به تعدی زده است، از بیرون از محیط‌ دانشگاه باشد، همه دانشجویان با رویکردهای مختلفشان وظیفه دارند که چنین‌ تجاوزی‌ را دفع کنند، زیرا تجاوز به هریک از دانشجویان به هر صورت‌ که باشد، تجاوز به همگان است و اگر یکی از شما می‌تواند کسی را از بیرون از محیط دانشگاه به داخل‌آن بیاورد تا به همشاگردی‌اش دست‌درازی کند، همگان می‌توانند کمک کنند و از بیرون دانشگاه کسانی را برای‌ کمک به دوست ستمدیده‌شان وارد دانشگاه کنند، زیرا دست‌درازی به یکی از دانشجویان دست‌درازی به همه دانشجویان و رئیس دانشگاه و علم است؛ دست‌درازی به آینده‌ای است که در انتظار ماست.

به هر روی ما با شما جوانان‌ عزیزی که در گرامیداشت اینجانب سنگ‌تمام‌ گذاشتید و همگی در این سالن گردهم آمدید من با شما و با خدای خویش پیمان می‌بندم که إن‌شاءاللّه توان ناچیز خود را در خدمت‌ به خواسته‌های برحق شما قرار دهم.

جناب رئیس دانشگاه با اهتمام و توجه و بذل محبت‌ درباره مسئله مدارک معادل و دارندگان مدرک معادل و پیگیری مسئله آنان در هیئت دولت سخن گفتند. از رئیس اتحادیه هم با تأکید تمام و