موضوع: سخنرانی ـ کمک به مقاومت فلسطینی فریضهای دینی و انسانی
مکان و تاریخ: هتل انترناسیونال بیروت، 16/12/1968
مناسبت: امام موسی صدر مراسم افطاری برای حمایت از جنبش فتح و کمک مالی به آن بر پا کرد.
منبع: روزنامه الحیاة، 17/12/1968؛ نوار صوتی ـ آرشیو جنبش أمل
این سخنرانی در کتاب نای و نی تحت عنوان «مقاومت فلسطین از دیدگاه دین» درج شده است.
متن
( بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ.
إِذَا جَاء نَصْرُ اللَّهِ وَالْفَتْحُ وَرَأَیْتَ النَّاسَ یَدْخُلُونَ فِی دِینِ اللَّهِ أَفْوَاجًا فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّکَ وَاسْتَغْفِرْهُ إِنَّهُ کَانَ تَوَّاباً. صَدَقَ اللّه العَظیِم.) [308]
برادران ارجمند، اجازه دهید از شما، به علت تحمل دشواریهای بسیار برای حضور در مراسم امشب، آنهم در این ایام توفانخیز، نه سپاسگزاری کنم و نه پوزش بطلبم، زیرا مکنونات قلبی و احساسات شما، که از بدو ورود به این مجلس در چهرههایتان موج میزند، خود بهترین نشانه از آمادگی همهجانبه شما برای یاری رساندن به این جهاد مقدس است؛ کاری که خود مخلصانه و بدون هیچگونه چشمداشتی به پاداش و سپاسگزاری از جانب کسی بدان کمر بستهاید. تصور نمیکنم که نیاز باشد در اینجا بر غیرقانونی بودن اسرائیل در شکلگیری و محکومیت اقدامات آن تأکید کنم. درباره اسرائیل صدها کنگره بینالمللی برگزار و بیانیههای فراوانی صادر شده است، همچون آرای دیوان لاهه و پروتکل ژنو و قطعنامههای شورای امنیت و تأکیدات مجمع عمومی سازمان ملل و قطعنامههای کمیسیون حقوق بشر و کنگره حقوق بشر و بسیاری موارد دیگر که ذکر آنها نیازمند کتابی حجیم است. همچنین، گمان نمیکنم که در اینجا لازم باشد از نظر حقوقی بر مشروعیت مقاومت فلسطین، در داخل سرزمینهای اشغالی و بیرون از آن، تأکید کنم.
پس از صدور قطعنامه شورای امنیت، جهان عملاً به مشروعیت و قانونی بودن مبارزه مردم فلسطین اذعان کرد و بر آن صحه گذاشت. بنابراین، قوانین بینالمللی نیز باید در حمایت از فلسطینیان بهکار گرفته شود. مثلاً باید با اسیران آنان همچون اسیران جنگی رفتار شود.
البته، امشب این بحثها همه از دایره گفتار ما بیرون است. سخن امشب من درباره دین و موضعگیری آن است.
دین هر انسانی را صرفنظر از مذهب یا اندیشه یا اعتقادش، محترم میشمارد. اما اگر انسانی در نتیجه اعتقاداتِ زیانآور تبدیل به جرثومهای شود که در زمین فساد و تباهی کند و جوامع را به انواع بیماریها مبتلا سازد، در این صورت، دین ارج و حرمتی برای این موجود قایل نیست، همانطور که انسان نیز خود عضوی از بدنش را که به بیماری مسری و بدخیمی دچار شده، از بدن خود جدا میکند.
[308]«به نام خدای بخشاینده مهربان، چون یاری خدا و پیروزی فراز آید، و مردم را ببینی که فوجفوج به دین خدا درمیآیند، پس به ستایش پروردگارت تسبیح گوی و از او آمرزش بخواه، که او توبهپذیر است. راست گفت خداوند بزرگ» (نصر،1ـ3)