این مصلح بزرگ، این است که از نیرو و سرزندگی سرشاری برخوردار است و همین ویژگی او را قادر می‌کند که سختی‌ها‌ و فشارهای جسمی را تحمل کند و بسیاری از اوقات توان رفت و آمد میان مسافت‌های طولانی را در طی یک روز داشته باشد، بدون آنکه نیاز جسم خود را به آسایش و استراحت مراعات کند؛ بلکه برعکس، می‌بینیم، وقتی وظیفه اقتضا می‌کند یا از او دعوت می‌شود در بین توده‌ها‌ی انسانی حاضر شود، تردیدی به خود راه نمی‌دهد، هرچند مسافت، طولانی و پیمودن آن دشوار و توان‌فرسا باشد. او -?خدا را شکر?- همواره آماد? رفتن به هر مکانی است که حضور او در آن موجب همبستگی و همدلی و آشتی و به سود مصلحت عمومی باشد. همین ویژگی به تنهایی کافی است تا به مسئولیت‌ها‌ی سنگین و بارهای طاقت‌فرسایی که موقعیت او بر دوش او گذاشته است، پی ببریم.»

19/7/1975

امام صدر، رئیس مجلس اعلای شیعیان در گفت‌وگو با روزنام? لوموند فرانسه گفت: «ریاست‌جمهوری لبنان باید در دست مسیحیان باقی بماند و زیان لبنان در اثر جنگ داخلی، بیشتر از زیانی بود که در اثر مقابله با نیروهای اسرائیلی به آن می‌رسید.» امام گفت هنوز فرصت برای نجات لبنان از دست نرفته است و پیشنهاد کرد نیروهای شبه‌نظامی در ارتش ادغام و به نیروهای پشتیبان ارتش تبدیل شوند.

22/7/1975

جنبش محرومان بیانیه‌ای دربار? مطالبات خود که دولت متعهد شده است بلافاصله پس از تشکیل کابینه آن‌ها را برآورده کند، صادر کرد: ‌«جنبش محرومان در بره? اخیر برای آرام نگه ‌داشتن عواطف و تقویت امنیت و ثبات، از هرگونه ابراز نظر و اعلام موضع خودداری کرده است. تحصن امام موسی صدر در خان? خدا هشداری بود برای کسانی که مناطق محروم‌نشین را بمباران کردند و آنان را کشتند و خانه‌ها‌یشان را ویران کردند، همچنان که فشاری بود بر صاحبان قدرت و مقام برای تشکیل دولت و نجات لبنان از خون‌ریزی و ویرانی. وقتی کابین? جدید شکل گرفت، امام صدر به درخواست آن به تحصن خود پایان داد و دولت نیز تعهد داد که خواسته‌ها‌ی امام ازجمله تحقق مطالبات محرومان را برآورده کند. شایسته بود دولت در بیانی? خود این مطالبات و به‌ویژه مسئل? جنوب را ذکر می‌کرد، ولی تنها اشاره‌ای گذرا به این نکته کرد که این دولت دولتی استثنایی و در پی نجات سریع است و به کوتاه‌گویی پایبند است تا در جزئیات و تفاصیل غرق نشود. جنبش محرومان امروز به مصلحت خود و کشور نمی‌بیند که از فضای آرامش و اتحادی که می‌تواند اعتماد و احساس امنیت را بازگرداند، خارج شود، ولی این جنبش با وجود اعتماد به دولت، خود را ناگزیر از این تذکر می‌بیند که در ورای این بحران و فاجع? سیاسی، مسائل اجتماعی و اقتصادی قرار دارد و در این مورد احساس محرومیت و زیان در شهروندان عامل اساسی به خشم آمدن آنان و مسلح شدن به آهن و آتش و هرگونه سلاح فکری برای تغییر این واقعیت تلخ بود. ما از مسئولان می‌خواهیم مسئل? قشرهای فقیر و مناطق ستم‌دیده را مورد بررسی قرار دهند و در زمانی که دولت در تلاش برای تثبیت امنیت و تصویب بودجه و تعیین مالیات‌های