و بلکه وظیفه دینی اوست، به‌ویژه اگر بدانیم که او یک سال کامل در جلسات به پند و اندرز پرداخته و هشدار داده است، ولی هیچ پاسخی نگرفته و حتی کسی او را تشویق نکرده است. بنابراین، سخنان تندی که من در سخنرانی خود به کار بردم، در این وضع مصیبت‌باری که ما را در آن قرار داده‌اند، توجیه پیدا می‌کند.

امام صدر سخنانش را ادامه داد و گفت:

یکی از کارهایی که ما در مرحله بعدی فعالیت خود، (در صورتی که مطالباتمان برآورده نشود) انجام خواهیم داد، اشغال «کاخ‌های» خالی است. من این سؤال را مطرح می‌کنم: مگر در ارتش قانونی وجود ندارد که اجازه مصادره کردن خانه‌های خالی را به نفع افسران ارتش می‌دهد؟ پس چه چیز مانع از آن شده است که دولت ولو به‌طور موقت خانه‌های خالی را (که طبق آمارهایی که داریم چندین هزار خانه است) مصادره کند و این دسته از لبنانیان را در آن‌ها اسکان دهد؟ اینان به سبب خطا و کوتاهی دولت و بدون آنکه خود تقصیری داشته باشند، همه‌چیز خود را از دست داده‌اند. من از شما می‌پرسم: کجای این سخن خشونت‌آمیز است؟

من قبلاً اشاره کرده بودم که در صورت ادامه بی‌توجهی به مشکلات جنوب، هیچ راهی به سوی فرودگاه یا بندر باز نخواهد بود، البته، به‌طور موقت و با هدف فشار آوردن بر ساکنان پایتخت و شهرهای بزرگ تا از وضع برادران خود در جنوب با خبر شوند. به نظر شما این روش چه فرقی دارد با روشی که دین در ماه رمضان در پیش گرفته است و ثروتمند را وادار می‌کند که در درد و رنج فقیر شریک باشد. در هر حال، اگر کارد به استخوان برسد، دیگر سرزنشی بر ما نخواهد بود.

امام صدر با لحن مسئولی که با اطمینان و شفافیت تصمیم گرفته است، ادامه داد:

از همه لبنانیانی که مرا می‌شناسند و از زمانی که در میان آنان بوده‌ام فعالیت‌ها و مواضع مرا دنبال کرده‌اند، عذرخواهی می‌کنم که اندکی خشونت نشان دادم. آنان با مواضع متعادل من و آرامش اعصابی که دارم آشنا هستند.

درباره موضع وزرای شیعه جنوب که با وجود کوتاهی دولت در قبال شهروندان جنوب، هنوز در مقام خود باقی مانده‌اند، چند سؤال از امام پرسیدیم.

امام صدر در توجیه کار آنان گفت: نمایندگان جنوب در دولت چندین بار از کابینه خواسته‌اند که با پیشنهادهای گوناگونی که مطرح شده است، موافقت کند، ولی هیچ پاسخ مثبت یا حتی هیچ واکنشی دریافت نکرده‌اند. دکتر رفیق شاهین، وزیر کار و امور اجتماعی، شنبه گذشته با من تماس گرفت و از من درباره دعوت به اعتصاب سراسری که به تازگی اعلام کرده‌ام، توضیح خواست. او به من گفت که در جلسه روز چهارشنبه کابینه پیشنهاد داده است که اعتبارات مالی شورای مسکن و اموال و دفتر بازسازی و عمران برای مستحکم‌سازی روستاهای جنوبی اختصاص یابد. او از من پرسید: چرا دعوت به اعتصاب کرده‌ای؟ من پاسخ دادم: آیا مطالباتی را که داشته‌ای، برآورده کردند؟ (روشن است که نه.) به او گفتم: قرار است اعتصاب سه شنبه آینده صورت گیرد. امام لبخندی زد و گفت: همیشه همین‌طور بوده است. سخنان ما باد هواست و سهم ما تنها وعده‌های مبهمی است که به‌زودی فراموش می‌شود. پس چاره‌ای جز اعتصاب نیست.