از این رو، همواره با لحنی آرام و صدایی آهسته سخن می‌گفت، ولی اگر کسی می‌خواست درباره مسئله‌ای ـ که امام به نادرستیِ آن یقین داشت ـ با ایشان بحث و مجادله کند و بر موضع نادرست خود اصرار ورزد، پاسخ امام را با صدایی رسا و تا حدی بلند می‌شنید که معمولاً برای اثبات گفته‌های خود به حدیثی از پیامبر(ص) یا ائمه(ع) یا آیه‌ای از قرآن کریم استناد می‌کرد.

در هنگام دیدار با شاگردان خود کاملاً خشنود و راحت به نظر می‌رسید، زیرا در آن دیدارها با آزادی بیشتر می‌توانست اندیشه‌های خود را مطرح کند. مطالبی که در این قبیل دیدارها عنوان می‌کرد، بیشتر به پاسخ پرسش‌های مطرح‌شده شاگردان اختصاص داشت و، علاوه بر آن، برخی مسائل سیاسی و اجتماعی نیز، در آن جلسات بازگو می‌شد و چون پاسخ‌های امام به روشی منسجم و با بیانی قانع‌کننده ارائه می‌شد، شاگردان امام با انگیزه و شور برای ترویج اندیشه‌های ایشان تلاش می‌کردند. بدین‌ترتیب، امام توانست نیرو و توان مجموعه‌ای از جوانان پرشور را به نیروی خود بیفزاید تا به اتفاق هم در مسیر هدف گام بردارند.

با وجود تمامی تلاش‌هایی که برای ایجاد شک و شبهه درباره فعالیت‌های امام صورت می‌گرفت، ایشان همواره مراقب بود که به کسی توهین یا بی‌احترامی نشود و پیوسته می‌فرمود: «من به همه تعلق دارم و اگر هم کسی خود را دشمن من می‌داند، من چنین عقیده‌ای ندارم.»

از لحاظ فرهنگی باید گفت که امام همچون ادیبی بزرگ بر زبان عربی تسلط داشت و در سخنان خود بسیار از آیات قرآن و ابیات شعر استفاده می‌کرد.

در عرصه سیاسی، امام صدر استعداد و توانایی رهبری تمام اقشار را داشت و به‌خوبی می‌توانست در نخستین دیدار با آنان ارتباط برقرار کند. پیش از ورود ایشان به لبنان، بسیاری از روحانیون شیعه با مسئولان حکومتی هیچ ارتباطی نداشتند و در مراسم و مناسبت‌ها از آنان خبری نبود، زیرا وجه تشابه و نقطه اشتراکی میان آنان وجود نداشت. به همین سبب، در رسانه‌های عمومی نامی از روحانیون به میان نمی‌آمد، هرچند آنان در وادی علم و معرفت بسیار توانا بودند. پس از حضور امام صدر در لبنان، این قاعده نقض شد و از میان رفت، زیرا امام صدر وظیفه خود می‌دانست که در صورت لزوم حتی درِ خانه مسئولان را از جای بِکَند تا رأی و نظر خود را اعلام کند و وظیفه و رسالت خود را در قبال مردم و مسئولان ادا کند.

این ویژگی‌ها امام صدر را در کانون توجه فرهیختگان فرقه‌های مختلف قرار داد. کافی بود که نام امام سخنران مراسمی اعلام شود تا صدها نفر برای شنیدن گفته‌های ایشان در سالن‌ها حضور یابند.