مؤسسه اجتماعی احسان و نیکوکاری است. به اعتقاد من ضرورت ایجاد چنین مؤسسه‌ای در منطقه‌مان جای بحث ندارد و نیز شرح نتایج و آثارش، بلکه این آیه کریمه را به خود و همه برادرانم یادآوری می‌کنم: وَلْیَخْشَ الَّذِینَ لَوْ تَرَکُواْ مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّیَّةً ضِعَافًا خَافُواْ عَلَیْهِمْ فَلْیَتَّقُوا اللّهَ.[35]

آواره شدن و تباه شدن فرزندانمان بعد از مرگ هریک از ما مسئله‌ای است که وقوع آن هر لحظه ممکن است. این فکر قلب انسان را به لرزه می‌افکند و به هراس می‌اندازد و آسایش را از جسم و اطمینان را از روحمان سلب می‌کند.

پس چرا با همه توجه و تلاشمان مؤسسه‌ای ایجاد نکنیم تا زندگی با سعادت را برای فرزندانمان و دیگر یتیمان مهیا کند و مانع کمبودهای ناشی از یتیم بودن شود و توجه پدری و مهر مادری را نصیب آنان کند. و چه بسیار نیروها و ثروت‌های انسانی که با ایجاد این مؤسسه شکوفا می‌شود و خیر آن در نهایت به ما و جامعه‌مان باز می‌گردد.

سپس می‌گویم که محمد(ص) «تصنیع اخرق» را از راه‌های بهشت برشمرده است، یعنی آموزش فنی و حرفه‌ای را، که این همان نقش اساسی‌‌ای است که مؤسسه اجتماعی ما به آن می‌پردازد.

پنجم

جمعیت احسان و نیکوکاری آرزو دارد که راه جدیدی برای استفاده از کمک‌های بلاعوض هم‌وطنان بپیماید؛ راهی که خود نیز در عین حال هدفی بلند است. و این به سبب آن است که تجارب ما این نوید را به ما می‌دهد و در ما امید بزرگی برمی‌انگیزد که افرادی خیّر هستند که به درجه‌ای از نجابت و شرافت رسیده‌اند که ما برای بهره گرفتن از کمک آنان نیازی به درخواست و به زحمت افتادن نداریم، چنان‌که متعارف است. احساس می‌کنیم که طرح‌های جمعیت از آنِ خودشان است و کسانی که در کار هستند، ترجیحی بر آنان ندارند و مسئولیت و بار آن بر گردن همه‌ آنان است.

برای مثال آقای خلیل قرعونی بدون اینکه درخواستی صریح یا غیرصریح کرده باشیم، 35 هزار لیره لبنانی کمک کرده است و آقای منیر عرب بدون هیچ درخواست و منتی بلکه با عذرخواهی، 16500 متر زمین که قیمتش برابر با ده‌ها هزار لیره لبنانی است، اهدا کرده است. برخی خیرین نیز هستند که هرکدام از آن‌ها تلاش می‌کند که بدون هیچ مطالبه‌ای سهمی در ساخت یک اتاق داشته باشد. و این هم آقای نجیب نصار است که از من خواست آمادگی‌اش را برای پذیرفتن کمک‌ها و مشارکت در این طرح را اعلام کنم.

این امور در ذهن اعضای جمعیت فکری را برمی‌انگیزد که بیشتر شبیه خواب‌هایی طلایی است و آن این است که آیا ممکن است جامعه ما با تمام وضوح احساس کند که فعالیت‌های خیریه برای او و از او و به سوی اوست و اینکه نیازی نیست که درخواست کمک از مسئولان با اصرار شدید باشد بلکه به این آیه تمسک جوید که: إِنَّمَا یَسْتَجِیبُ الَّذِینَ یَسْمَعُونَ.[36] آینده برای ما این مجهول را کشف می‌کند و این رؤیا را تعبیر می‌کند.

مسئله ششم و پایانی

تجربه‌های ما در جمعیت راز مهمی را برای ما