این گفتار با همین عنوان در کتاب حدیث سحرگاهان درج شده است.

﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾

﴿ قُلْ یا أَیهَا الْکَافِرُونَ ﴾ ،

بگو ای کافران،

﴿ لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴾ ،

من چیزی را که شما می‌پرستید نمی‌پرستم،

﴿ وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴾ ،

و شما نیز چیزی را که من می‌پرستم نمی‌پرستید،

﴿ وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدْتُمْ ﴾ ،

و من پرستنده چیزی که شما می‌پرستید نیستم،

﴿ وَلَا أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴾ .

و شما پرستنده چیزی که من می‌پرستم نیستید.

﴿ لَکُمْ دِینُکُمْ وَلِی دِینِ ﴾ .

شما را دین خود، و مرا دین خود.

مفسران درباره علت نزول این آیه کریمه یا سوره مبارک می‌گویند که پاسخی به یکی از مجموعه تلاش‌های مشرکان در مکه برای از بین بردن دعوت اسلامی بود. پیش از این در برخی از بحث‌های گذشته گفتیم که مشرکان در مکه از هیچ راهی برای منع دعوت پیامبر فروگذار نکردند؛ از تهدید و تشویق و فشار گرفته تا توسل به بستگان او و توسل به بنی‌هاشم و توطئه‌های قبایل قریش از همه جوانب و تخریب تبلیغاتی و اینکه می‌گفتند او ساحر و مجنون است و اتهامات فراوان دیگر. ازجمله این تلاش‌ها تحریم اقتصادی و توطئه «لیلـة المبیت» بود.[271] این توطئه‌ها و تلاش‌ها فراوان بود به حدی که پیامبر(ص) چنین می‌فرمودند : «ما أُوِذیَ نَبِّیٌ بِمِثلِ ما أُوذِیتُ.»[272] (هیچ پیامبری به اندازه من آزار و اذیت ندید.)

برخی از این اقدامات، کوشش‌هایی برای صلح و آشتی بود. روزی برخی از بزرگان مشرکان نزد پیغمبر رفتند و گفتند : ای محمد، ما به خدا ایمان داریم. این درست است، چون اعراب پیش از اسلام نیز به خدا ایمان داشتند. تعجب نکنید. ما در قرآن می‌بینیم که آنان می‌گفتند بت‌ها شفیعان آنان نزد خدا هستند. در چند جای قرآن در آیاتی آمده است که وقتی تو از آنان درباره آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌پرسی و می‌گویی چه کسی باران را نازل کرد و چه کسی دانه