این گفتار با همین عنوان در کتاب حدیث سحرگاهان درج شده است.
﴿ بِسْمِ اللهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ ﴾
﴿ یا بَنِی آدَمَ خُذُوا زِینَتَکُمْ عِنْدَ کُلِّ مَسْجِد وَکُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا یحِبُّ الْمُسْرِفِینَ ﴾ .
ای فرزندان آدم به هنگام هر عبادت لباس خود بپوشید و نیز بخورید و بیاشامید، ولی اسراف مکنید که خدا اسرافکاران را دوست نمیدارد.
﴿ قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِینَـةَ اللهِ الَّتِی أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّیبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِی لِلَّذِینَ آمَنُوا فِی الْحَیاةِ الدُّنْیا خَالِصَـة یوْمَ الْقِیامَـة کَذَلِکَ نُفَصِّلُ الْآیاتِ لِقَوْم یعْلَمُونَ ﴾ .
بگو : چه کسی لباسهایی را که خدا برای بندگانش پدید آورده و خوردنیهای خوشطعم را حرام کرده است؟ بگو : این چیزها در این دنیا برای کسانی است که ایمان آوردهاند و در روز قیامت نیز خاص آنها باشد. آیات خدا را برای دانایان اینچنین به تفصیل بیان میکنیم.
﴿ قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّی الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْإِثْمَ وَالْبَغْی بِغَیرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِکُوا بِاللهِ مَا لَمْ ینَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَی اللهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ﴾ .
بگو : پروردگار من زشتکاریها را چه آشکار باشند و چه پنهان و نیز گناهان و افزونی جستن به ناحق را، حرام کرده است، و نیز حرام است چیزی را شریک خدا سازید که هیچ دلیلی بر وجود آن نازل نشده است، یا درباره خدا چیزهایی بگویید که نمیدانید.
﴿ وَلِکُلِّ أُمَّـه أَجَلٌ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا یسْتَأْخِرُونَ سَاعَـةً وَلَا یسْتَقْدِمُونَ ﴾ .
هر امتی را مدت عمری است، چون اجلشان فراز آید، یک ساعت پیش و پس نشوند.
(اعراف،34-31)
قرآن کریم در این آیات اصول بقای امت را بیان میکند و آن را با آیهای که بر وجود اَجَل تأکید دارد، به پایان میرساند. و نیز تأکید دارد که امت نیز چون شخص میمیرد و اگر علت وجودی آن و قواعد بقا و جوانی آن از بین روند، لمحهای باقی نخواهد ماند. این اصول در نکات زیر خلاصه میشود :
اول، آنچه از آیه و تفسیر آیه « ﴿ خُذُوا زِینَتَکُم عِندَ کُلِّ مسجد ﴾ » درمییابیم، آن است که زینت همان سلاح است یا آنچه شامل سلاح میشود. بنابراین، مفهوم آیه این است که عبادات با حمل سلاح قرین است و عبادت خدا در مساجد از عبادت به هنگام دفاع و در میدانها و به هنگام تسلیمناپذیری در برابر ظالمان، جدا نیست. کلمه محراب که برای مکان نماز امام یا مکان نماز به شکل عام به کار میرود، به این مقایسه اشاره دارد. کلمه محراب مشتق از «حرب» به معنای جنگ است. صفهای نماز جماعت و نظم و انضباط نمازگزاران و وضعیت امام که مشابه وضعیت فرمانده است و آنچه در تفسیر این