است. پس از آن، با تجاوزهای پی‌درپی اسرائیل و کشتار و ویرانی و مهاجرت و نزدیک شدن شبح اشغال جنوب، مصیبت رخ نمود و کمک خواستن و تماس گرفتن و دعوت به برگزاری کنفرانس سران و غیر آن‌ها نیز آغاز شد و گمان نمی‌کنم نتیجۀ آن بهتر از نتیجه‌ای باشد که فلسطینیان پیش از مسلّح شدن بدان دست یافتند. تنها راه‌حل به دست گرفتن اسلحه است. هر شهروند عادی باید سلاح بردارد و مسئولیتی خودجوش بر عهده بگیرد؛ مسئولیتی که از موجودیت و شرافت و تاریخ او جدا نیست و بدین‌ترتیب، خود را و دولت خود را و همۀ اعراب و جهان را در برابر کار انجام شده قرار دهد.

از منظری دیگر نگاه کنیم: وقتی فلسطینیان سلاح برداشتند، چیزی برای از دست دادن نداشتند، امّا برخی معتقدند اگر مردم جنوب سلاح بردارند، چیزهای زیادی را از دست خواهند داد. گسترش مقاومت لبنان، بهانه ای بین المللی و قانونی به دست اسرائیل برای اشغال جنوب خواهد داد. بنابراین، پیش از تصمیم گرفتن برای دفاع از خود، باید پیامدهای این تصمیم را محاسبه کنیم.

دوباره شما و خوانندگان را به این نکته توجه می‌دهم که مسئلۀ دفاع از جان و کرامت، مسئلۀ موجودیت انسان است و دفاع از این دو نیاز به فکر کردن ندارد. فکر کردن باید دربارۀ جزئیات دفاع و چگونگی کاستن از پیامدهای منفی و میزان خسارت‌ها و افزایش دستاوردها باشد.

باید بگویم این تفاوت میان شهروندان جنوب لبنان و فلسطینیان، ثابت و روشن نیست، زیرا مناطق مرزی از ناقوره تا شبعا به عمق پانزده کیلومتر، مناطق اشغال‌شده است. نیروی نظامی لبنان در این مناطق حضور ندارد، در حالی که گشتی‌های اسرائیلی همواره در آنجا هستند و می‌ربایند و ویران می‌کنند و براساس مواضع سیاسی و حتی روابط سیاسی، با شهروندان لبنانی تسویه‌حساب می‌کنند. شگفت اینجاست که شهروندان هیچ مسئول رده‌بالایی را نمی‌بینند که در مناطق آن‌ها رفت و آمد کند؛ مبادا با گشتی‌های اسرائیلی که کارت شناسایی افراد را بررسی می‌کنند، روبه‌رو شود. در یک کلام، مردم در جنوب هیچ نیرویی جز شبح نیروهای اسرائیلی را حس نمی‌کنند. در این اوضاع، آیا می‌توانیم بگوییم خطر اشغال و از دست دادن زمین باقی است؟

تا آنجا که من می‌دانم، اگر ملت یا دولت لبنان از خود و سرزمینش دفاع کند، هیچ‌کس نمی‌تواند او را سرزنش کند، همچنین سربازی اسرائیلی که شبانه به روستای مجدل زون، یعنی در عمق دوازده کیلومتری خاک لبنان، آمده است، اگر در آنجا کشته شود، هیچ‌کس در دنیا، چه دوست و چه دشمن، حق ندارد ما را به سبب کشتن او سرزنش کند.

گذشته از آن، تدابیر سیاسی و دیپلماتیک و تبلیغاتی و بسیج کردن نیروهای فراوان لبنان، چه بسا که ضامن کاهش پیامدهای منفی این دفاع ناگزیر باشد.

امّا پاسخ درست و شفاف به سؤال شما این است که اوضاع به‌گونه‌ای است که خطر وقوع عکس آنچه می‌گویید، ما را تهدید می‌کند، چراکه دفاع نکردن از جنوب، آن را منطقه‌ای متروک و رهاشده نشان می‌دهد و همین تصور، اسرائیل طماع را بر آن می‌دارد که به اشغالگری رو بیاورد، زیرا بی‌دفاع بودن سرزمین توجیهی است برای تصرف آن.

جناب امام، این سخن یا این ایده هنوز در حد نظریه