اسرائیل میکشد، میسوزاند و قتلعام میکند. آنچه را انجام میدهد، بر صفحههای تلویزیون میبینیم. به یاد میآوریم که مسلمبنعقیل نیز در کاخ به قتل رسید، سرش را از تن جدا کردند و جسدش را از بلندی افکندند. پس اسرائیل در صف یزید است. همۀ ابعاد واقعۀ کربلا هم اکنون نیز وجود دارد. حسین(ع) بازنگشت و نگفت که آنان ظالماند و به مرد و زن و مرده رحم نمیکنند. نگفت که آنان پس از کشتنم، سینهام را پارهپاره میکنند. پس، بر ماست که در راه حق گام برداریم. چه سودی دارد که خوار بمانیم؟ او که پیشواست باید این همه را تحمل کند. بنابراین، نبرد ما با اسرائیل، ادامۀ نبرد امام حسین(ع) است. آنان دربارۀ حسین(ع) میگفتند: «خرج عن حده فقتل بسیف جده» (او از حد و حدود خود تجاوز کرد و با شمشیر جدش کشته شد.)
این حکمی بود که در محکمه برای امام حسین(ع) صادر کردند. میگفتند: چرا عصیان میکنی؟ چرا نمیگذاری مردم شادمان باشند؟ چرا نمیگذاری مردم نماز بگزارند و روزه بگیرند؟ حج به جای آورند و زکات بپردازند؟ ای حسین(ع)، چرا این کار را میکنی؟ از این همه نبرد و درگیری چه میجویی؟ من آمدهام تا به شما هشدار دهم که اسرائیل هم همان حرف را میزند: بیایید با هم زندگی کنیم، بیایید با هم زندگی مسالمتآمیز داشته باشیم!. آیا این حرفها از دولتی که بر اساس اشغالگری و تعدی و طمع و زیادهخواهی برپاست، پذیرفتنی است؟ اسرائیل میگوید: ما بالاتر از دیگر انسانها هستیم. همۀ آدمیان باید تحت سلطۀ ما باشند. پس، این نبرد امام حسین(ع) در عصر ماست. ما چیزی را از سلسلۀ نبرد حق و باطل جدا نمیکنیم، چنانکه به حسین(ع) در نبردش با یزید میگوییم:
«السلام علیک یا وارث آدم صفوة الله.»
امروز در نبرد فلسطینیان با اسرائیل میگوییم: سلام بر شما ای وارثان حسین بن علی بن ابیطالب؛ سلام بر شما ای وارثان حسین شهید. مصیبت شما نیز درست مانند مصیبت امام حسین، بزرگ است، چون شما نیز با کشتار و ویرانی و آوارگی و آتشافروزی و پرتاب کردن انسانها از بلندی و کشتن کودکان رو به رو هستید.
چرا ما در روز عاشورا این فرازها را میخوانیم و آن صحنههای دردناک را بازگو میکنیم؟ تا به کسانی که میخواهند وارد این میدان شوند، بگوییم که اینجا شیرینی تقسیم نمیکنند. کسی که میخواهد وارد این نبرد شود، به او شکلات نمیدهند. به او نمیگویند: بفرمایید، خوش آمدید. نه، او را نابود میکنند؛ با بیرحمی و خشونت با او برخورد میکنند. ما از همۀ اینها آگاهیم. ما حوادث روز عاشورا را خواندهایم و با آگاهی از آن میگوییم: کاش ما همراه تو بودیم تا به رستگاری بزرگی میرسیدیم. اینطور نیست؟ إنشاءاللّه که دروغ نگفته باشیم.
این جنگ دنبالهدار، به هر شکل که بود، امروز و پس از درماندگی اسرائیل از غلبه کردن بر کسانی که پناهنده نام گرفتهاند، به میان ما افتاده تا ما را پراکنده و ناتوان کند و پشتوانۀ پناهندگان را از آنان بگیرد. اسرائیل میخواهد با حمله کردن، از خود دفاع کند، چراکه حمله بهترین راه دفاع است. اسرائیل در لبنان شروع به آواره کردن مردم کفرشوبا و اشغال مناطق و جادهسازی و ایجاد پاسگاه کرده است. پس از مدتی دیشب را توانستم بخوابم، ولی از نور نورافکنها و منوّرها و صداهای بلندی که هر شب میشنویم، بیدار شدم.
ای حسینیان، گلایه نکنید. طبیعت جنگ با