موضوع: مصاحب? مطبوعاتی ـ ای جنوب! چرا تو برای ما مهمی؟
مکان و تاریخ: بیروت.
مناسبت: افزایش تجاوزهای اسرائیل به جنوب، بهویژه منطق? عرقوب، بدون آنکه کسی در دولت یا هیئت ها یا هموطنان به آن توجه کافی کند.
منبع: ضمیم? روزنام? النهار بیروت، 12/3/1972؛ روزنام? النضال بیروت، 16/3/1972.
به قلم انیسه طباره:
بحث جنوب که تیتر روزنامه هاست برای برخی از گروه ها در لبنان بحثی درجه دوم است. این گروه ها کیستند؟ اینها شهرنشیناناند. در طول مدت اشغال سرزمین های کشور به دست اسرائیل، کار عشرتکده ها، سینماها و قهوه خانه ها متوقف نشد و شهروندانی که به رفت و آمد در این محل ها عادت کرده اند، در طول جنگ این عادتشان تغییری نکرد و چنان سرگرم تفریحات خود بودند که گویا در مرزها هیچ اتفاقی نیفتاده است. علت این برخورد سرد بیشتر شهرنشینان چیست؟ با گذشت یک هفته، مردم آنچه را رخ داده، فراموش کرده اند و مسئولان نیز آسوده خاطرند… چرا مردم زود فراموش می کنند؟ آیا بدین علت که از سخن گفتن خسته شده اند؟ یا عواطفشان از بین رفته است؟ یا امور خود را به خداوند واگذار کرده اند، زیرا واگذاری امور به مسئولان همواره آنان را به نقط? اول باز می گرداند؟
از این رو، چند سؤال زیر را نزد برخی دلسوزان مطرح کردم:
1. تحلیل شما از برخورد سرد بیشتر لبنانیان با هرگونه تجاوز به مرزها و به طور خاص با تجاوز اخیر به عرقوب چیست؟
2. به نظر شما وظیف? حکومت برای آموزش و جهت دهی به هموطنان، به گونه ای که مفهوم سرزمین و وطن را درک کنند چیست؟
3. آیا به نظر شما فقیر بودن منطق? جنوب در بی اعتنایی عمومی به آن نقش دارد؟
پاسخ های امام موسی صدر چنین بود:
1. من مایلم با این مسئله مخالفت کنم، زیرا اگر چنین باشد، نشاندهند? پیامدهای خطرناک و منفی و همچنین ضعف روحی? میهن دوستی در لبنانیان است و من این را قبول ندارم. وقتی به همسایهای حمله می شود، هر شهروندی نگران و بیمناک می شود، چه رسد به اینکه به منطقه ای عزیز از کشورش حمله شود.
بی تردید فرقه گرایی، منطقه گرایی و حزب گرایی در شکل های گوناگون آن، در همبستگی لبنانیان و جدیت آنان در پیگیری اخبار و توجه سریع اثر گذاشته است، به اعتقاد من آنچه ملت لبنان در این مدت و یا همیشه نیاز دارد، پیگیری اخبار و اهتمام به امور است. به نظر من شهروندان عادی فاجعه را درک کرده اند، ولی نتوانسته اند احساس خود را به آن ابراز کنند و نمی دانسته اند در برابر این مشکل چه وظیفه ای دارند. این وظیف? رهبران و رؤساست که از هموطنان بخواهند خدمت مشخصی انجام دهند.