Print this page

گام به گام با امام موسی صدر

جلد: 2
صفحه: 255

چیزی باشد که اتفاق افتاده و نه اظهارنظر درباره آن، این اعتصاب را اقدام‌ بجایی می‌دانیم. در هر حال، ما به امام موسی‌ صدر اعتمادی کامل داریم‌ و یقین داریم که آرا و مواضع ایشان ناشی از خلوص نیتی است که درباره‌ جنوب‌ و لبنان دارند.

25/5/1970

[النهار]

هیئت‌های رسمی و مردمی دیروز فوج‌فوج در مقر مجلس اعلای شیعیان حاضر شدند تا آمادگی خود را برای اجابت‌ دعوت‌ امام‌ صدر درخصوص اعتصاب فردا اعلام‌ کنند. بسیاری از اتحادیه‌ها و انجمن‌های‌ صنفی با صدور اعلامیه‌هایی بر شرکت‌ در این اعتصاب تأکید کردند. در جلسه‌ای که شبانه بین امام‌ صدر و کامل اسعد برگزار شد، درباره اوضاع‌ جنوب و دعوت به اعتصاب‌ عمومی بحث شد. کانون مارونی‌ها‌ و دو حزب‌ کتائب و هیئت ملی خواستار شرکت عموم مردم در این اعتصاب شدند. رئیس‌ حزب النجاده، عدنان‌ الحکیم، با امام دیدار کرد و تصمیم‌ حزبش‌ را به شرکت در این اعتصاب به اطلاع امام رساند.

26/5/1970

[سند شماره‌ 26-05-70]

صبح روز اعتصاب، امام‌ صدر در بیانیه‌ای خطاب به همه‌ گروه‌های مردمی، اهداف اعتصاب‌ را تبیین کرد و خواستار نظم‌ و آرامش اعتصاب‌کنندگان‌ شد.

27/5/1970

[سند شماره 1/27-05-70‌]

الف: امام موسی صدر با عادل مالک در تلویزیون لبنان مصاحبه کرد و درباره دعوت به اعتصاب سراسری در روز سه‌شنبه 26 مه 1970 و علل آن صحبت کرد.

27/5/1970

در بیروت

ب: لبنان‌ از نوزده‌ سال پیش تاکنون اعتصابی مانند دیروز به خود ندیده است که در آن شهر بیروت با دو حومه‌ شرقی و جنوبی‌اش در پاسخ به ندای رئیس مجلس اعلای شیعیان، یک‌پارچه‌ در اعتصاب‌ فرو رفت.

از ساعات اولیه‌ صبح‌ گروه‌هایی از جوانان‌ با بازوبندهایی که بر روی آن انتظامات شیعه نوشته شده بود، در بیروت و حاشیه‌های آن‌ در رفت‌وآمد بودند. آنان از اندک مغازه‌دارانی‌ که خبر اعتصاب را دریافت نکرده‌ بودند، می‌خواستند که برای هم‌نوایی با طرح همبستگی‌ همه‌ لبنان با جنوبش، مغازه‌هایشان را ببندند. همه آنان با این‌ درخواست موافقت‌ کردند.

اتفاق نادری که در این اعتصاب افتاد این بود که از سبزی‌فروشان دوره‌گردی‌ که همیشه از فرصت اعتصاب‌ مغازه‌داران استفاده‌ می‌کردند و در مناطق و محله‌ها میوه‌ و سبزی می‌فروختند، خبری‌ نبود. قصاب‌ها نیز کاملاً‌ به اعتصاب پیوسته‌ بودند و حتی کشتارگاه‌ هم‌ تعطیل بود.

در نتیجه‌ این‌ اجماع،‌ نانوایی‌ها هم بسته شد و کارگران و کارکنان حمل‌ونقل‌ عمومی و رانندگان اتوبوس‌های مدارس دست از کار کشیدند.

دانشگاه‌های چهارگانه با همه دانشکده‌هایشان‌ و نیز مدارس پایتخت‌ و حومه‌های آن تعطیل شد. بانک‌ها نیز در همبستگی با اعتصاب‌کنندگان تعطیل شد.