داشت که سالها حقیقت نبردی را شرح داده که بر ضد جنوب در جریان است و درباره آن هشدار داده و دیگران را به رویارویی با این حقیقت ترغیب کرده است. وی بر ضرورت مقاومت در جنوب و دفاع از سرزمین و شرافت و کرامت میهن تأکید کرد.
امام صدر در پیامی برای مردم لبنان گفت: «ای لبنانیان، ای هموطنان، امروز دیگر دردی را که وطن شما در جنوبِ مصیبتدیده میکشد، برای همه شما تصویری روشن است. در این تصویر خطوط درد و مرگ و آوارگی ترسناک پررنگ است. تصویر مردمی نومید و بیچاره که نه کمکش کردند و نه امکان کمک به خویش را برایش فراهم ساختند… و آنگاه که با دشمنی مجهز به همهگونه قدرت و نیروی مادی رویارو شد، دست از یاریاش کشیدند.
ای لبنانیها، جنوب در خطر است و هیچکس گمان مبرد که اگر جنوب از دست برود، دیواری جادویی دور لبنان کشیده خواهد شد و یا دست توانایی آن را از خطر حوادث مصون نگاه خواهد داشت. مدارس جنوب تعطیل شده و لولههای آب ترکیده و سیمهای برق قطع شده وآتشْ مزارع توتون و خوشههای گندم را که منتظر داس بودهاند، درو کرده است. وحشت چیره شده و جنوبیها بیسرپناه و تنها ماندهاند. پس از سر ترس برای شکوه و تاریخ لبنان و جنوب لبنان، که بود و نبود لبنان بدان بسته است، از شما دعوت میکنم که برای محکومکردن شیوه غیاب کامل دولت و بیاعتنایی به این خطر جدی و فجایع پیشبینیشدنی آن، روز سهشنبه 26 مه 1970 دست به اعتصاب بزنید.»
الف: برای رویارویی با وضعیت خطرناک ناشی از تجاوز اسرائیل و پیامدهای سیاسی و دینی آن، امام موسی صدر ظهر دیروز عدهای را به جلسهای در مقر مجلس فراخواند. اما فقط سه تن از نمایندگان یعنی ادمون رزق و جان عزیز و ابراهیم شعیتو در این جلسه حاضر شدند. حاضران از غیبت دیگر همکارانشان ابراز تعجبکردند و به این نتیجه رسیدند که امام صدر از همه نمایندگان و وزیران جنوبی برای شرکت در جلسهای که پیش از سهشنبه تشکیل میشود، دعوت کند و هدف از آن جلسه، توافق روی خواستههایی معین برای طرح در جلسه سهشنبه پارلمان باشد. آنان، همچنین، تصمیم گرفتند که امام صدر و دیگر علمای بزرگ دینی در جلسه سهشنبه پارلمان حضور یابند.
ب: پس از آنکه فراخوان امام صدر برای اعتصاب عمومی در روز سهشنبه، جهتگیری بر ضد دولت تلقی شد، دیشب در تماسهایی از امام خواسته شد که از موضع خود عدول کند. ادمون رزق از نمایندگان جنوب که از جمله نمایندگان شرکتکننده در جلسه با امام صدر در مجلس اعلای شیعیان بود، در پاسخ به سؤالی درباره اعتصاب عمومی گفت: هر کار یا موضعی باید هدفی را دنبال کند. بنابراین، اگر هدف از این اعتصاب اعتراض به چیزی است که اتفاق افتاده است، اعتصاب ضرورتی ندارد، زیرا طبیعی است که چنین اتفاقاتی محکوم و قبیح است. اما اگر اعتصاب راهی برای بیان موضعگیری در برابر آن